అనుకోకుండా ఒక రోజు (టాగ్ లైన్ - ఇది కథ కాదు!)

ఈ మధ్య అనుకోకుండా బజారులో ఒక కథా రచయిత [కర] తారసపడ్డాడు.
నాకు కవులంటే చాలా భయం, ప్రత్యేకంగా మా వూరు కవులంటే!
కథలు మాత్రమే వ్రాసే వాళ్ళు కవుల కోవలోకి రారు కాబట్టి, సదరు కర ను నిర్భయంగా పలకరించి, ఈ మధ్య ఏమి వ్రాసారని అడిగా!
కథ పేరు చెప్పి చదివారా అనడిగాడు.
ఆ కథ నేను చదివాను. దాని మీద వచ్చిన అభిప్రాయాలు కూడా చదివాను. ఆ విషయమే 'కర 'కు చెప్పాను.
కర గారు తన కథను చీల్చి చెండాడిన విమర్శకుని మీద కారాలు మిరియాలు నూరడం మొదలెట్టాడు. కథల గురించి ఆ విమర్శకుడికి ఏమీ తెలియదనీ, అసలతడికి కథల గురించి మాట్లాడే అర్హత లేనే లేదనీ అన్నాడు. పైపెచ్చు ఆ విమర్శకుడికి తన మీద వ్యక్తిగత ద్వేషం ఉందని, అందుకే తెగ రెచ్చిపోతున్నాడనీ వాపోయాడు!
నాకైతే కథ మీది విమర్శ సబబుగానే అనిపించింది. ఆయనెవరో కథ గురించి మాత్రమే మాట్లాడాడు. రచయిత గురించి ఎలాంటి వ్యాఖ్యానాలు చేయలేదు. కథనే కదా బాగోలేదన్నది?!
కొంచెం కూడా అవతలి వైపు నుంచీ ఆలోచన చేయలేని వాడు కర ఎలా అయ్యాడాని ఆశ్చర్యమేసింది!
పాఠకుల ముందుకు వెళ్ళిన రచనతో రచయితలకు అనుబంధం ఉండకూడదన్నది నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం. పొగిడ్తలకు సంతోషించడం, తెగడ్తలకు ఒకింత బాధ పడడం మానవ సహజమే! అలాగని చప్పట్లు కొట్టిన వాళ్ళను మితృల జాబితాలో, పెదవి విరిచిన వాళ్ళను వైరి వర్గంలో చేర్చడం మాత్రం తప్పు!

'కథను విమర్శించే అర్హత అతడికెందుకు లేదు 'అని కరను అడిగితే - ఆ విమర్శకుడు ఒక్క కథైనా వ్రాసాడా, కథలు రాయకుండా కథలను ఎలా విమర్శించ గలడు అని ఒక లా పాయింటు లాగాడు.

విమర్శ అంటే 'తిట్టడం' అన్న అర్థం మాత్రమే చాలా మందికి వెంటనే స్పురిస్తుంది(అసలీ సంప్రదాయం తెలుగు వాళ్ళలో ఎలా మొదలయిందో గానీ!). విమర్శ అంటే బాగోగులను విప్పి చెప్పడమే కదా (కాపి చెబితే కవిత్వం, విప్పి చెబితే విమర్శ ... సినారే కదూ అన్నది?!). విమర్శించడంలో ఒక్కొకరికీ ఒక్కో దృక్పధం ఉండొచ్చు. అసలు ఎలాంటి దృక్పధమూ లేక పోవొచ్చు. విమర్శలు కథ, కవిత, రచనలకు పరిమితమై సహేతుకంగా సాగితే - అది రచయితలకు, పాఠకులకూ ఉపయోగకరమని అందరికీ తెలిసిందే కదా! నిర్హేతుకమైన విమర్శలు, వ్యక్తిగత దాడులు చేసే విమర్శకుల వ్రాతలకు ఏ పాటి విలువ ఉంటుందో మనకి తెలియంది కాదు.

నేనొక విషయం సూటిగా కరకు చెప్పాలనుకున్నా. సూటిగా చెబితే, మళ్ళీ నన్ను ఆ విమర్శకుడి సరసన చేర్చి, ఇంకొకరి ముందు తిట్ల పురాణం విప్పుతాడని భయమేసింది!

నేననుకున్న విషయాన్ని, కరను నొప్పించకుండా, కరకు అర్థమయ్యేలా ఎలా చెప్పాలా అని కాసేపు ఆలోచించాను.
"మీరీ మధ్యన ఏమైనా సినిమాలు చూసారా?" అనడిగాను.
సంభాషణ కథ మీది నుంచీ, సినిమాల వైపు దారి మళ్ళు తుందేమిటా అని కాసింత ఆశ్చర్యపోయినట్లు కనిపించి, తానా మధ్య చూసిన సినిమా పేరు చెప్పాడు.
ఎలా వుంది అని అడిగాను.
ఏడ్చినట్లుంది అన్నాడు టకాలున.
అంత చెత్తా అనడిగాను, తెచ్చి పెట్టుకున్న ఉత్సుకతతో!
"సుత్తి కథ, డైరెక్షన్ చెత్త, ఎడిటింగ్ సరిగ్గాలేదు...మ్యూజిక్ ఘోరం...అసలా నిర్మాత ఎందుకా సిన్మా తీసాడో దేవుడికే ఎరుక" అన్నాడు.
మీరేమైనా సిన్మాలకు కథలు వ్రాసారా, దర్శకత్వం వహించారా? ఎడిటింగ్, సంగీతం, నిర్మాణం ... ఇంతకు మునుపు ఎప్పుడైనా చేసారా అని నేను అడగలేదు!
కథా విమర్శకుడికి, సినిమాను చూసి స్పందించే మామూలు ప్రేక్షకుడికి చిన్న తేడా ఉంటే ఉండొచ్చు.
"మీ కథ మీద విమర్శ వ్రాసినతను, మీ కథను సాంతం చదివి, నిశితంగా పరిశీలించే ఆ విమర్శ వ్రాసినట్లు అనిపించింది. రచనని చదివి విమర్శ రాసినందుకు అతన్ని మనం అభినందించాలి" అని చెప్పాను నవ్వుతూ!
"చదవకుండా ఎలా వ్రాస్తారు?" అడిగాడు.
గొంతులో మార్పొచ్చింది. ఇప్పుడిప్పుడే నేను సినిమా పేరుతో తనలోకి ఎక్కించిన మందు పని చేస్తున్నట్లుంది!
"ఫైళ్ళు చదవకుండా సంతకాలు చేసే ముఖమంత్రులు, ప్రజా నాయకుల గురించి మీరు వినలేదా? సమీక్షలు వ్రాయడానికి పుస్తకమంతా చదవాలా, సినిమా అంతా చూడాలా అంటూ "స్థాలీపులాక" న్యాయాన్ని ప్రతి చోటా అన్వయించాలని చూసే వాళ్ళ గురించి మీకు తెలియదా?" అని ప్రశ్నించేసరికి, బిక్క మొహం వేసాడు కర!

ఇంత జరిగాక, ముందు ముందు కథా రచయితలన్నా నాకు భయం ఏర్పడిందని వేరే చెప్పాలా?