తలపు

మంత్రుల రాజీనామాలు!

2009-01-03T13:32:00.004+05:30

అవినీతి వరదలై పారుతూనే ఉంది. ఆయేషాలు అన్యాయంగా బలై పోతూనే ఉన్నారు. యాసిడ్ వానల్లో స్వప్నాలు దగ్ధమౌతూనే ఉన్నాయి. రక్షక భటుల రాక్షస నీతి నిరాటంకంగా సాగుతూనే ఉంది. అన్నమో రామచంద్రా అంటూ రైతన్నలు, నేతన్నలు, మామూలు అన్నలు ఉరికొయ్యలు మోస్తూనే ఉన్నారు. అడపాదడపా బాంబులు ప్రేలుతూనే ఉన్నాయి. అక్కడక్కడా ఇంకా వంతెనలు కూలుతూనే ఉన్నాయి. ఎవడికి దొరికింది వాడు దోచేస్తూనే ఉన్నారు. కుంభకోణాల్లో ఎన్ని కోణాలో బయట పడుతూనే ఉన్నాయి. ఇంకా వ్రాసుకుంటూ పోతే ఎన్నో...ఎన్నెన్నో...
* * *
నైతిక బాధ్యత వహిస్తూ మంత్రులు రాజీనామాలు చేసారు.
* * *
ఎందుకు?
ప్రభుత్వాన్ని నడపడంలో విఫలమైనందుకు కాదు, పదవీ ప్రమాణ ఘట్టాన్ని విస్మరించినందుకు కాదు.
మరెందుకు??
ఓట్లను కొనలేక పోయినందుకు.
ఓటర్లను ఏమార్చలేక పోయినందుకు.
ఎన్నికల్లో పార్టీ ఓడినందుకు!

బొమ్మరిల్లు - సినిమా గురించే

2008-09-09T12:02:00.002+05:30

ఎప్పుడో వచ్చిన సినిమా గురించి, ఇప్పుడేమిటీ టపా...అంటే, ఎప్పుడో వ్రాసుకున్న నోట్సు కొంత...ఇప్పుడు బయటపడ్డం. ప్రస్తుతం నా దగ్గర DVD ఉన్నా, అది పని చేయడం లేదు. అంచేత, మరో సారి క్రాస్ చెక్ చేసుకునే అవకాశం నాకు దొరకలేదు, ప్రస్తుతానికి.
***
సినిమాలో నాకు నచ్చినవి:
ఒక పాయింట్ తీసుకొని, చివరికంటా తీసుకెళ్ళడం. నానా సొల్లుతో 'రీళ్ళ' యాపన చేయకుండా, సరాసరి తనయుడికి తండ్రికి జరిగే ఘర్షణలోకి దూకేయడం. అలాగే పాత్రల పరిచయం క్లుప్తంగా, సూటిగా చేయడం. చిత్రమంతటా పరుచుకున్న సున్నితమైన హాస్యం. ఒక్కసారి ప్రేక్షకులను కుదిపే చివరి సన్నివేశం.

అలా అని సినిమా పిచ్చగా నచ్చేసిందా? లేదు. మరలా అసంతృప్తే [అని విని ఫ్రెండొకరు -నీకు నచ్చిన సినిమా ఎవరూ తీయలేరు గానీ, నువ్వే వొకటి తీసుకుని నువ్వే చూసుకో - అన్నారు చేతిలోని బొమ్మరిల్లు DVD డబ్బాను నేలకేసి కొట్టి :-)]

మంచి పాయింటును చెప్పడానికి, సమకాలీన పాత్రలను తీసుకుని, శ్రద్దగా కథ నడుపుకోక - మధ్యమధ్యలో కిట్టింపులెందుకు? అవీ కథకు కీలకమైన సందర్భాలలో?!

ఇక్కడొక చిన్న ఫ్లాష్ బేక్ - చదువుకునే రోజుల్లో, ప్రయోగ శాలల్లో - ప్రయోగాలు చేసేప్పుడు, మన యోగం బాగోలేక, యాగం బాగా నడవక - రావలసిన ఫలితం రాలేదనుకోండి. ఏమి చేస్తాం?! రావల్సిన ఫలితానికి దగ్గరగా మనకొచ్చిన రిజల్ట్ ను "కిట్టించే"స్తాం. అసలు జవాబు 50 అయితే, మనకు 20 వచ్చింది. దాన్ని, 49.99 కి దగ్గరగా తీసుకెళ్ళి, మనకు అదే వచ్చిందని వ్రాసి ఇవ్వడాన్నే (గాంధీలు మాత్రం అలా ఇవ్వరు) కిట్టించడం అంటాం! సరే మళ్ళీ బొమ్మరిల్లుకు వద్దాం.

ఒకటో కిట్టింపు - సిద్దు తల్లితో మాట్లాడుతూ, నాకేమైనా కష్టమొస్తే నువ్వున్నావుగా అంటాడు. తల్లితో పాటు ప్రేక్షకులకూ (అందరికీ కాకున్నా కొందరికైనా) ఇదేవిటీ అసందర్భ ప్రేలాపన అనిపిస్తుంది.

రెండు - హాసిని తో సిద్దు మనసులో మాట చెప్పడానికి కలిసినప్పుడు, తనకు అంతకు ముందే నిశ్చితార్థమైన అమ్మాయి వైపు తిరిగి (హాసిని ఉత్తరం వైపుంటే, సుబ్బలక్ష్మి దక్షిణం వైపుంటుంది) - మీరు చాలా బాగున్నారు. ఐ లవ్యూ - అని చెబుతడు. ఇది పెద్ద కిట్టింపు. అంటే 50 రావాల్సిన చోట 5 వస్తే, దాన్ని 46.72 గా మార్చడం లాంటిది!

మూడోడి - గుళ్ళో పెళ్ళికి ధర్మవరపు బఫూన్ వేషంలో రావడం, గంతులేయడం. పెళ్ళి సంబరం మధ్యలోకి కోట శ్రీనివాసరావు రావడం!

(మిగతాది మరో టపాలో)

ఒక చిన్న సమస్య - సలహాలేమైనా...?

2008-09-04T11:50:00.002+05:30

ఈ మధ్య ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు పిల్లల కథల పుస్తకాలు కొన్ని తెచ్చాను. వాటిలోంచీ మా అబ్బాయికి రోజు రాత్రి పడుకునే ముందు ఒక కథ (ఒక్కో రోజు - రోజంతా తక్కువ అల్లరి చేస్తే బోనస్ గా రెండో కథ) చదివి వినిపిస్తున్నాను.

వాడు చాలా ఆసక్తిగా వింటున్నాడు. కథ చెప్పనేమోనన్న భయంతో అల్లరి కూడా తగ్గిస్తున్నాడు. కథ మధ్యలోనో, కథ అయిపోయాకో చిన్న చిన్న ప్రశ్నలు అడుగుతున్నాను. వాటికి వాడు చాలా వరకు మంచి సమాధానాలే ఇస్తున్నాడు.

కానీ, వాడు అప్పుడప్పుడూ అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానాలివ్వడం నాక్కొంచెం కష్టంగా ఉంటోంది.

ఉదాహరణలు -
1. 'నక్క తెలివిగా కాకిని పాడమని అడిగింది' అని చదవగానే, 'తెలివి'అంటే ఏమిటి అని ప్రశ్న. నాలుగేళ్ళ పిల్లలకు (మా అబ్బాయి వయసు నాలుగు కంటే తక్కువే) తెలివి అంటే ఏమిటో, వాళ్ళకు తెలిసిన పదాల్లో, ఉదాహరణలతో ఎలా చెప్పాలి?
2. 'నక్క కాకిని మోసం చేసింది' అన్న దాన్లో 'మోసం'అంటే ఏమిటి అని అడిగాడు. ఎలా సమాధానమివ్వొచ్చు?
3. 'మొసలి, కోతిని చంపి తినాలనుకుంది' లో - చంపి - లేక చంపడం అన్న దాని గురించి ఎలా చెప్పొచ్చు?

వాడు కథలు ఫాలో కావడం గమనిస్తే - వాడి వయసుకు మించిన పుస్తకాలు (కథలు) చదువుతున్నానేమోనన్న సందేహం రావడం లేదు.

ఇలాంటి చిన్న చిన్న పదాలకు క్లుప్తంగా, ఆసక్తికరంగా అర్ధాలు చెపితే, పిల్లల పదజాలం పెరుగుతుందని నమ్మకం!

అందరాని చందమామ (కొత్తపాళీ గారి తెల్లకాగితం ఇతివృత్తం ఆధారంగా)

2008-03-24T13:04:00.004+05:30

పచారీ దుకాణం రద్దీగా ఉంది.

దుకాణం గుమ్మం ప్రక్కన పాత పేపర్ల కట్ట ముందు నుంచుని ఒక్కో పేపరును తెరిచి, జాగ్రత్తగా పేజీలు తిప్పుతున్న కిట్టిగాణ్ణి ఎవరైనా క్రొత్త వాళ్ళు చూస్తే - వాడేదో సినిమా బొమ్మల కోసము పేపర్లను గాలిస్తున్నాడనుకుంటారు!

కానీ, ప్రభుత్వ ఎలిమెంటరీ స్కూల్లో, నాలుగో తరగతి బి సెక్షన్ లో కిట్టిగాడితో పాటు చదువుకునే పిల్లల్ని గానీ, వాళ్ళకు చదువు చెప్పే టీచర్ ను గానీ అడిగితే - కిట్టి గాడు సినిమా బొమ్మల కోసం వెదకడం లేదనీ, ఒక వైపు మాత్రమే పొరపాటున అచ్చైన పేపర్ల కోసం వెదుకుతున్నాడని చెబుతారు.

షాపులో సరుకుల పొట్లాలు కట్టడానికి కొనే పాత పేపర్లలోంచీ, ఒక వైపు అచ్చవని పేపర్లను తెల్ల కాగితాల క్రొత్త నోటు పుస్తకాలు కొనుక్కోలేని కిట్టిగాడి లాంటి పిల్లలకు బాగా తక్కువ ధరకు అమ్ముతాడు షాపతను. ఒక్కోసారి షాపతను మాంఛి హుషారులో ఉన్నప్పుడు, పేపర్లతో బాటు రంగు రంగుల వారపత్రికల కవర్ పేజీలను కొసరుగా ఇస్తుంటాడు.

అలా షాపులో కొనుక్కున్న పాత పేపర్లను భద్రంగా తీసుకెళ్ళి తల్లికి ఇస్తే, ఆవిడ ఓపిగ్గా దారంతో పేపర్లను నీటుగా కట్ చేసి, కిట్టిగాడు ఇష్టపడే చిరంజీవి బొమ్మనో...లేక పోతే వాడికి నచ్చిన మరో రంగుల తార చిత్రాన్నో అట్టగా వేసి, దబ్బనంతో కుట్టి తిరగలి మధ్యలో ఒక పూట ఉంచి - మొదటి పేజీ పైన 'శ్రీరామ' అని, మధ్యలో 'కాలాస్తి వెంకట కృష్ణ' అని వ్రాసి ఇస్తుంది!

అప్పుడు చూడాలి ఆనందంతో పున్నమి చంద్రునిలా వెలిగిపోయే వెంకట కృష్ణ...అదే మన కిట్టిగాడి మొహాన్ని!

వాళ్ళమ్మ తులసమ్మ - తెల్ల కాగితాల పుస్తకం వీడికి కొనిస్తే, వీడి మొహంలో ఇంకెంత సంబరం అగుపిస్తుందో అనుకుంటుంది, వాడికి పుస్తకం కుట్టి ఇచ్చినప్పుడల్లా! కొడుకు మనసు తల్లికి తెలిసినంతగా, దేవుడికి కూడా తెలియదేమో!!

బయట పేపర్ల దగ్గరే పాతుకు పోయినట్లు నిలబడ్డ కిట్టిగాన్ని కేకేసి పిలిచాడు షాపతను.

జారిపోతున్న నిక్కరును పైకి లాక్కుంటూ వస్తున్న కిట్టిగాన్ని, "ఏరా కిట్టా...పేపర్లు గావాలా?!"అడిగాడు.

కిట్టిగాడు అడ్డంగా తలూపి "ఉప్పు కావాలి" అన్నాడు.

షాపతను పక్క షెల్ఫులో తెల్లగా మెరుస్తున్న ఉప్పు పేకెట్ ను తీసి, కౌంటర్ మీద నుంచీ కిట్టిగాడి వైపు తోసాడు.

"సాల్టు కాదు...ఉప్పు...మామూలు ఉప్పు కావాలి"అన్నాడు బెరుకుగా!

షాపతను బిగ్గరగా నవ్వాడు.

"అరే కిట్టప్పా - సాల్టన్నా ఉప్పన్నా ఒకటేరా"అని మళ్ళీ నవ్వి, "రంగా, వీడికి ఒక సోల నల్లుప్పు పొట్లం కట్టు"అని షాపులో పనిచేసే అబ్బాయికి చెప్పి, డబ్బు కోసం చేయి చాపాడు.

కుడి ప్రక్క జేబులో చెయ్యి పెట్టిన కిట్టిగాడు, వెంటనే ఎడమ చేత్తో ఎడమ జేబులో...చొక్కా జేబులో డబ్బుల కోసం గబగబా వెదికాడు.
మళ్ళీ మళ్ళీ వెదికాడు.
జేబులను బయటకు లాగి మరీ వెదికాడు.

"ఏరా డబ్బుల్లేవా?"అడిగాడు షాపతను.

"జేబులోనే ఉండాలి సేట్"అంటూ మళ్ళీ జేబుల్లో వెదికి, నిలబడ్డ చోట నేల మీద చుట్టూ చూసి,"ఇప్పుడే వస్తా" అంటూ షాపు బయటకొచ్చి, పాత పేపర్ల కట్ట చుట్టూ, క్రిందంతా వెదికాడు.

ఇంటి నుంచీ షాపుకొచ్చిన దారంతా వెదికాడు.
రోడ్డు మీద మట్టిని కాళ్ళతో నెరిపి మరీ వెదికాడు.
గాలికి ఎగిరి రోడ్డు పక్కన పడిందేమోనని, అక్కడ తుప్పల్లోనూ వెదికాడు.

ప్చ్...దొరకలేదు!

డబ్బు పోయిన సంగతి వాళ్ళమ్మకు చెప్పాలంటే భయమేసింది.

ఇల్లంతా గాలించినా చిల్లి గవ్వ దొరకలేదని, ఇల్లు పట్టకుండా తిరిగే ఇంటోడిని తిట్టుకుంటూ - ఎప్పటినుంచో అపురూపంగా దాచుకుంటున్న ఫెళ ఫెళ లాడే క్రొత్త అయిదు రూపాయల నోటును కొడుక్కిచ్చింది ఉప్పు కొనుక్కురమ్మని!

అదేమో ఎక్కడో పోయింది.

దారిలో కనిపించిన వాళ్ళందరినీ అడిగాడు.
ఈ ఒక్కసారి వెదుకుదాం...అనుకుంటూ అప్పటికి నాలుగు సార్లు దారంతా వెదికాడు.
పోగొట్టుకున్న డబ్బు ఎవరికో దొరికే వుంటుంది. దొరికిన వాళ్ళు డబ్బు తిరిగిచ్చేలా చేయమని దేవుణ్ణి వేడుకున్నాడు కిట్టిగాడు!

అయినా వాడి అమాయకత్వం కాకపోతే - జేబులో డబ్బుల్నే కాజేసే కాలంలో, జేబులోంచి జారిపోయిన డబ్బుల్ని ఎవరైనా వదిలేస్తారా, అదీ పట్ట పగలు నలుగురు నడిచే నడి రోడ్డు మీద!

కాళ్ళు నొప్పులు పుడుతుంటే, షాపు కెళ్ళి సేట్ ను బ్రతిమలాడాడు - మళ్ళీ వొచ్చినప్పుడు డబ్బులిస్తా - ఉప్పు ఇమ్మని.

శుక్రవారం పూట అరువు మీద ఉప్పు అమ్మనని చెప్పి - షాపులోంచీ దాదాపు బయటకు తోసినంత పని చేసాడు సేట్.

* * *

ఉత్త చేతులతో ఇంటికొచ్చి భయంతో వణకుతున్న కొడుకును చూసి, తులసమ్మకు జాలేసింది.

వాళ్ళది ఒకప్పుడు తిండికీ బట్టకీ లోటు లేకుండా బతికిన కుటుంబమే!

వానల్లేక కొన్నేళ్ళు, వానలొచ్చి కొన్నేళ్ళు - పంటలు పండక, పండినా చేతికందక చితికి పోయారు. ప్రకృతి ఎప్పుడూ పేదలకు శత్రువే!

ఒకవేళ ప్రకృతి కరుణించి పంటలు పండి చేతికొచ్చినా - నోటికందనీయని మార్కెట్ ధరలు. నేలను నమ్ముకుని బతుకుతున్న వాళ్ళు...నేలను అమ్ముకుని బతుకు బండి లాగడం మొదలు పెట్టారు. వీళ్ళమ్మిన ఏడాదికో, రెండేళ్ళకో భూముల ధరలకు రెక్క లొచ్చాయి!

సీజన్ లో పొగాకు గ్రేడింగ్ పనులకు తులసమ్మ...పక్క వూళ్ళో ఫేక్టరీ పనులకు కిట్టిగాడి నాన్న వెళుతూ, రోజులు వెళ్ళ దీస్తున్నారు.

బడిలో టీచర్లు, కిట్టిగాడు బాగా చదువుతున్నాడనీ, తెలివిగలవాడనీ....చదివిస్తే వృద్ధిలోకి వస్తాడని చెప్పక పోతే, వాణ్ణీ ఏ కూలి పనిలోకో నెట్టేసే వాళ్ళు.
కిట్టిగాడి తండ్రి కంటే, తల్లికే వాడినెలాగైనా పెద్ద చదువులు చదివించాలన్న ఆశ. ఇప్పటిదాకా వాళ్ళ వంశంలో ఎవరూ నాలుగో క్లాసు వరకు వెళ్ళలేదు. వీడికి చదువు మీదున్న ఆసక్తి గమనించి, కనీసం హైస్కూలు గడపైనా తొక్కనిద్దామని తులసమ్మ కోరిక!

కొడుకు మొహంలో బెదురును చూసి, "జాగ్రత్త లేక పోతే ఎలా కన్నా...ఎల్లు, బడికి ఏలయిందిగా"అంది.

కలో నిజమో అర్థం కాలేదు కిట్టిగాడికి!

ఆశ్చర్యపోతూనే, కిటికీలోంచి పుస్తకాలు తీసుకుని బడికి బయల్దేరాడు.

పోయిన డబ్బు గురించి వాడి కళ్ళు దారంతా వెదుకుతూనే ఉన్నాయి.

* * *

చెప్పాపెట్టకుండా, స్కూలు వదిలే టైంకు విచ్చేసిన స్కూళ్ళ ఇనస్పెక్టర్ ని చూసి, స్కూలు స్కూలంతా ఉలిక్కిపడింది.

ఇనస్పెక్టర్ గారు ఆఫీసు గదిలో అటెండెన్స్ రికార్డులు చూస్తుంటే, క్లాసుల్లో టీచర్లు, ఇనస్పెక్టర్ ముందు పిల్లలెలా బుద్ధిగా నడుచుకోవాలో గబగబా తర్ఫీదు ఇవ్వడం, కాస్త బాగా చదివే పిల్లల్ని ముందు వరసలో కూర్చో పెట్టడం మొదలెట్టారు.

నాలుగోతరగతి బి సెక్షన్ లో, కిట్టిగాణ్ణి వాళ్ళ టీచరు ముందు వరసలో కూర్చో పెట్టాడు.

ఇనస్పెక్టర్ ఆ క్లాసులోకి వచ్చాడు. పిల్లలెంత మంది క్లాసులో వున్నారో చూసి, హాజరు పట్టీలోని సంఖ్యతో సరి పోల్చుకున్నారు.

పాఠాలెంత వరకు అయ్యాయో టీచర్ని అడిగి తెలుసుకున్నారు.

వంద రూపాయలకు ఆరు తెల్ల చొక్కాలు వస్తే, ఒక్కొక తెల్ల చొక్కా వెల ఎంతో - బోర్డు మీద లెక్క వెసి చెప్పమన్నారు కిట్టిగాణ్ణి.

అరడుగు ఎత్తులో ఉన్న డయాస్ ఎక్కుతున్నప్పుడు, ఇనస్పెక్టర్ కుర్చీ పక్కనే పడున్న తెల్ల కాగితమొకటి కనిపించింది కిట్టిగాడికి.

అది పూర్తిగా తెల్ల కాగితమా, లేక ఒక వైపు రాసిన కాగితమా అని అలోచిస్తూనే లెక్క పూర్తి చేసాడు.

ఇనస్పెక్టర్ 'వెరీ గుడ్' అని మెచ్చుకున్నారు.

డయాస్ మీదనుంచి దిగబోతూ, కాగితాన్ని తీసుకుందామనుకున్నాడు కానీ...అందరూ చూస్తుండగా తీసుకుంటే...ఇనస్పెక్టర్ కాగితాన్ని లాగేసుకుంటాడేమోననిపించింది. అలాగని వదిలెస్తే, ఇనస్పెక్టరో, టీచరో ఆ తల్ల కాగితాన్ని తొక్కేస్తారేమోనని భయమేసింది. కాగితాన్నే చూస్తూ, వాడి ప్లేసులో కాస్త నిటారుగా కూర్చున్నాడు!

మరో నలుగురైదుగురు పిల్లల్ని ప్రశ్నలడిగి...అందరినీ మెచ్చుకుని, బయటకు వెళ్ళారు ఇనస్పెక్టర్.

టీచర్ కూడా పిల్లలందరినీ మెచ్చుకున్నారు.

స్కూలుకు ఇంటి గంట కొట్టారు.

టీచర్ బయటకు వెళ్ళాక, పిల్లలందరూ పోలోమంటూ, ఒకళ్ళనొకళ్ళు తోసుకుంటూ బయటకు వెళుతుంటే, కిట్టిగాడు మాత్రం నెమ్మదిగా పుస్తకాలు సర్దుకుంటూ కూర్చుని, అందరూ బయటకు వెళ్ళారనుకున్నాక - డయాస్ మీదకు ఎక్కి నేల మీది తెల్ల కాగితాన్ని జాగ్రత్తగా తీసుకుని, రెండో వైపు తిప్పి చూసాడు ఆత్రంగా...అటు వైపూ తెలుపే!
అందరాని చందమామ చేతిలోక్కినట్లనిపించింది కిట్టిగానికి.
ఆ కాగితం వైపు మురిపెంగా చూసుకుని, దాని మీద అంటుకున్న చాక్పీస్ పొడిని నెమ్మదిగా నోటితో ఊది, సంచిలో పుస్తకాల మధ్యన దాచుకున్నాడు. క్లాస్ రూంలో చుట్టూ ఒకసారి చూసాడు. కిటికీల లోంచి ఎవరైనా గమనిస్తున్నారేమోనని, జాగ్రత్తగా బయటకు చూసాడు.

నెమ్మదిగా అడుగులో అడుగేసుకుంటూ, బయటకొచ్చాడు.

నడుస్తూ నడుస్తూ, మధ్య మధ్యలో చుట్టూ చూసుకుంటూ బయటకొస్తున్న కిట్టిగాణ్ణి, దొంగ పోలీస్ ఆటకు రమ్మని పిలిచాడు.

ముందు ఉలిక్కి పడ్డా, తర్వాత నిబ్బరంగానే - ఇంటి దగ్గర పనుందని చెప్పి, ఎవరో వెనకపడి తరుముతున్నట్లు పరుగు లాంటి నడకతో ఇంటికి చేరాడు.

ఇంట్లో ఎవరూ చూడకుండా, చెక్క పెట్టెలో ...అడుగున నాలుగు పేపర్ల మధ్యన తెల్ల కాగితాన్ని భద్రంగా దాచాడు!

రాత్రి నిద్ర పోయాడనేగానీ, ఒకటే కలలు.

తెల్ల కాగితం దొంగ కిట్టిగాడేనని ఇనస్పెక్టర్ పోలీసులకు చెప్పినట్లు, వాళ్ళు రబ్బరు చెట్ల బెత్తాలతో అర చేతులపై కొట్టి, స్కూలయ్యేదాకా గోడ కుర్చీ వేయించినట్లు...ఇంకెప్పుడూ దొంగతనం చేయనని ఒక వంద సార్లు రాయమని పనిష్మెంటు ఇచ్చినట్లు వొచ్చిన కలొక్కటే గుర్తుంది కిట్టిగాడికి.

మర్నాడు ఉదయం అందరికంటే ముందు లేచి, చెక్క పెట్టె తెరిచి తెల్ల కాగితాన్ని చూసుకున్నాడు.

రోజూ కంటే ముందుగా బడికి బయల్దేరాడు. ఎందుకైనా మంచిదని పేపర్ల మధ్యన దాచుకున్న తెల్ల్ కాగితాన్ని తీసుకుని, బిక్కు బిక్కుమంటూ స్కూలుకు వెళ్ళాడు.

దారిలో అందరూ తనను దొంగను చూసినట్లు చూస్తున్నారనుకున్నాడు.

క్రితం రోజు పోగొట్టుకున్న డబ్బుల సంగతి గుర్తు కొచ్చింది.

బహుశా ఇనస్పెక్టర్ కూడా తెల్ల కాగితం గురించి వెదుక్కుని, బాధ పడి వుంటాడేమోననిపించింది కిట్టిగాడికి.

ఎవరో తనను నీడలా వెంటాడుతున్నట్లు, 'దొంగ దొంగ' అని పిలుస్తున్నట్లు అనిపించింది.

బడికి వెళ్ళి, వాళ్ళ క్లాసు టీచర్ ను కలిసాడు.

నిన్న సాయంత్రం, క్లాసు రూము డయాస్ మీద తెల్ల కాగితం దొరికిందని...అది ఇనస్పెక్టర్ గారిది అయ్యుండొచ్చని చెప్పి - పేపర్ల మధ్యన దాచిన తెల్ల కాగితాన్ని, టీచర్ గారికి ఇచ్చాడు.

టీచర్ నవ్వుతూ "ఇనస్పెక్టర్ గారికి తెల్ల కాగితాలకేమి కొదవరా... దీన్ని నువ్వే ఉంచేసుకో"అన్నాడు, చాలా తేలిగ్గా.

టీచర్ గారి ఔదార్యానికి, కిట్టిగాడు పొంగిపోయాడు!

తెల్ల కాగితాన్ని ఆప్యాయంగా అందుకుని, పేపర్ల మధ్యన దాచుకున్నాడు.

ఇంటికెళ్ళగానే, పెట్టె అడుగున తెల్ల కాగితాన్ని, మిగిలిన పేపర్లతో బాటు దాచుకున్నాడు.

* * *

కిట్టిగాడు ప్రక్క వూరి హైస్కూల్లో ఆరోతరగతిలో చేరే రోజు.
తులసమ్మ ఆనందం అంతా ఇంతా కాదు!

కొడుకుకు నాలుగో సారి దిష్టి తీస్తున్నప్పుడు, కిట్టిగాడి కోసం రమణ వొచ్చాడు "ఇక ఎల్దామా" అంటూ.
ఉత్త చేతులతో బయల్దేర బోయిన కిట్టిగాణ్ణి..."ఇంకా నువ్వు టీసీ తెచ్చుకోలేదా" అనడిగాడు.
అదేమిటన్నట్లు అమాయకంగా చూస్తున్న కిట్టిగాడికి, తన చేతులో ఉన్న కాగితాలను చూపించి - "ఇవి లేక పోతే హైస్కూల్లో జేర్పించుకోరంట"అని చెప్పాడు.

'వాటిని ఎవరిస్తారు'అని అడిగితే, 'మన స్కూల్లోనే ఇస్తారు'అని చెప్పాడు.

కాగితం మీద అర్జీ వ్రాసి, అమ్మ చేతనో నాన్న చేతనో సంతకమో వేలుముద్రో వేయించి స్కూల్లో ఇస్తే, అవసరమైన కాగితాలు ఇస్తారు. ఒకవేళ అర్జీ రాయడం రాక పోతే, ఉత్త కాగితం మీద వేలు ముద్రో సంతకమో చేస్తే...మిగిలిన వివరాలు స్కూలు వాళ్ళు రాసుకుని హైస్కూల్లో చేరేందుకు అవసరమైన పత్రాలు ఇస్తారు.
కిట్టిగాడు పుస్తకాలు పెట్టుకునే కిటికీలో ఒకటో అరో ఒకవైపున రాసున్న పేపర్లు తప్పితే తెల్ల కాగితం ఒక్కటీ కనబళ్ళేదు.

కోమటి కొట్టుకెళ్ళి తెల్ల కాగితం కొనుక్కురమ్మని కొంగు అంచున ముడేసుకున్న అర్థ రూపాయి బిల్లను తులసమ్మ తీస్తున్నప్పుడు, కిట్టిగాడికి...ఎప్పుడో పెట్టెలో దాచుకున్న తెల్ల కాగితం గురించి గుర్తొచ్చింది.

అప్పుడెప్పుడో స్కూల్ల ఇనస్పెక్టరొచ్చినప్పుడు దొరికిన కాగితం!

గబగబా లోపలకు వెళ్ళి పెట్టె తెరిచాడు.

ముక్క వాసన!

పైనున్న వస్తువుల్ని పక్కన పెడుతూ, అడుగునున్న పేపర్ల బొత్తును బయటకు తీసాడు.

సగానికి పైగా పేపర్లను చెదలు తినేసింది! పేపర్ల మధ్యలో సగమై మిగిలిన లేత గోధుమ వర్ణపు కాగితాన్ని చూసి, కిట్టిగాడి మనసు విలవిల్లాడింది.

గ్రహణం పట్టిన చంద్రుడిలా ఉన్న వాడి మొహాన్ని చూసి, చెదలు తినగా మిగిలిన ఒకప్పటి తెల్ల కాగితానికి కూడా జాలేసింది.

పాత పూరింట్లో, ఎప్పుడూ చెమ్మగా ఉండే నేల మీద చెద పురుగులు ప్రకృతి సహజం!!

కిట్టిగాడి కళ్ళలోంచి రాలి, చెద పట్టిన కాగితాన్ని మరింత బరువెక్కించిన కన్నీటి బొట్టును - సామాజిక, ఆర్థిక శాస్త్రవేత్తలు పరిశోధిస్తే - ఆ పసి మనసు ఏమేమి ఆలోచిస్తోందో, వేటి వేటిని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోందో తెలియ వచ్చేమో!

(గమనిక : కొన్ని సాంకేతిక ఇబ్బందుల వల్ల, ఈ కథను బ్లాగులో పెట్టడానికి ఇప్పటి వరకు కుదరలేదు.)

ఉదారంగా ఋణాల మాఫీ!

2008-03-19T11:33:00.003+05:30

ఋణాలను మాఫీ చేయడం కన్నా మెరుగైన ఆలోచన పాలకులకు తట్టదా?
మార్క్ ట్వెయినో మరో పెద్దాయనో - ఆకలేసిన వాడికి చేపలు తెచ్చి ఇవ్వడం కంటే, చేపలు పట్టడం నేర్పడం మంచిదన్నాట్ట!

ప్రజాస్వామ్య ప్రభుత్వమంటే - ప్రజల కొరకు, ప్రజల చేత ఎన్నుకోబడిన నాయకులే కదా!

నాయకులు ఉదారంగా ఋణాల మాఫీలనీ, పావలా వడ్డీలని, ఉచిత కరెంటని - కిలో రెండు రూపాయలకు బియ్యమనీ - ఓట్ల డబ్బాలు నింపుకోడానికి ఖజానా ఖాళీ చేస్తుంటారు!

కష్టపడే వాడెప్పుడూ కష్టపడుతూనే ఉంటాడు.

గానుగెద్దులా పని చేస్తూ, పన్నులు కడుతూ, ఖజానా నింపడానికి ఉడత సాయం చేస్తూనే ఉంటాడు!
బియ్యాన్ని కిలో ఇరవై రూపాయలు పెట్టి కొంటూనే ఉంటాడు. పెరిగే ధరలను, వ్యయాలను అందుకోవడానికి మరింత కష్టపడుతూ ఉంటాడు...ఆదాయాన్ని పెంచుకుంటూ ఉంటాడు.

పెరిగిన ఆదాయం మీద పన్నులు కడుతూనే ఉంటాడు. అవి మళ్ళీ ఋణాల మాఫీకో - పావలాకి కిలో నూనె పధకానికో - ఒక ఓటు కొంటే రెండో ఓటు ఉచితం స్కీముకో తరలి పోతూనే ఉంటాయి!

కష్టపడుతూనే ఉంటాడు! ఉడత సాయం చేస్తూనే ఉంటాడు!! తరలి పోతూనే ఉంటాయి!!!

ఈ మధ్య చూసిన ఒక సినిమా!

2008-02-26T14:00:00.002+05:30

చీకటిని చూసి తిట్టుకుంటూ కూర్చుంటే ఏమి లాభం...ఒక చిరు దీపాన్ని వెలిగిస్తే కదా లాభం అనుకుని - ఇప్పుడొస్తున్న కొన్ని నాసి రకం సినిమాలను చూసి 'యాక్ యాక్ ' అంటూ తిట్టుకునే బదులు, మనమే (అనగా నేనే) ఒక సినిమా తీసి, సినిమా అంటే ఇలా ఉండాలి అని చూపెడితే కదా ఉపయోగం అనిపించింది.
ఆలోచన భేష్ గా ఉందని నాకు నేనే చప్పట్లు కొట్టుకుని, భుజం తట్టుకున్నా.
చేతుల నొప్పి తగ్గక ముందే, సినిమా తీయడమం చూసినంత 'వీజీ' కాదు అని రియలైజయ్యా! 'కష్టే హిట్ల ప్రాప్తి రస్తు' అన్న పండిత వాక్కులను మరో సారి పునశ్చరణం చేసుకుని, పంచాంగం చూడకుండానే పని మొదలెట్టా!

హీరోల దగ్గరనుంచీ పోస్ట్ మాన్ వేషమేసే వాళ్ళ వరకు, లైట్ బోయ్ దగ్గర నుంచీ మైక్ బాయ్ (దర్శకుని) దాకా, ఏ ఆరు నెలలకో ఒక సినిమా చూసి పెదవి విరిచే సాదాసీదా ప్రేక్షకుడి నుంచీ, రోజుకు కనీసం రెండు సిన్మాలు కళ్ళతో గ్రోలే ప్రేక్షకాగ్రేసరుల వరకూ - అందరూ అనేది - కథలకు కరువొచ్చించదని, అందుకే ఎక్కడెక్కడి నానా చెత్తా తెలుగు సినిమా తెరలమీద పేరుకు పోతోందని వాపోతుంటారు కదా!
[రెండు విషయాలు - 1. ఇక్కడ గెండర్ వివక్ష లేదు. హీరోయిన్లు, గంతుల పాటల్లో గొంతు కలపక పోయినా, గెంతులు కలిపే ఎక్స్ట్రా ఆర్టిస్టులు...దర్శకురాళ్ళు, ప్రేక్ష్కురాళ్ళు కూడా కథల గురించి బాధ పడుతున్నారు. 2. నేనిక్కడ ఉటంకించిన ఏదో వర్గంలో నేనూ కూడా ఉన్నానని డిస్క్లైమర్!]

అందుకే మాంచి రంజైన కథ రాద్దామనుకున్నా. ఒక వారం తర్వాత కథ రాయడం అంత తేలికైన పని కాదని తేలిపోయింది. మనం రాయక పోయినా, మంచి కథను వ్రాసే వాళ్ళు, మంచి కథను గుర్తించే వాళ్ళు వుంటే చాలనిపించింది.

హమ్మయ్య...!

కథ తర్వాత, కథ కంటే బలంగా ఉండాల్సింది కథనం...స్క్రీన్ ప్లే!
దాని సంగతేదో చూద్దామని పరిశోధన మొదలెట్టినప్పుడు, కొన్ని పుస్తకాలు చదువుతూ - పుస్తకాల్లో ఉటంకించిన సినిమాలు చూడ్డం మొదలెట్టాను.

అప్పుడు తారసపడ్డ చిత్రాల్లో ఒకటి '12 Angry Men'!
ఈ సినిమాను రెండేళ్ళ క్రితమొకసారి చూసాను. బాగా నచ్చింది.
12 మంది జ్యూరీ సభ్యులు, హత్య కేసులో ముద్దాయి - నిజంగా నేరం చేసాడా లేదా అన్నదాన్ని తేల్చాలి, ఏకగ్రీవంగా.

12 మందిలో ఒకడికి తప్ప మిగిలిన వాళ్ళందరికీ - ఆ కేసు 'open and shut' కేసు! ఒక్కరికి మాత్రం - ముద్దాయి నేరం చేసి ఉండక పోవచ్చునేమో అన్న సంశయం ఉంటుంది. జూరీలో మిగిలిన 11 మంది చివరికి ఏమి చేస్తారు, ఎందుకు చేస్తారు అన్నది తెర మీద చూడాల్సిందే!

దాదాపు సినిమ అంతా ఒక గదిలో జరుగుతుంది (సుమారు 3 నిమిషాల కోర్టు సీను, చివరి సీను తప్పిస్తే)!

వీలైతే తప్పక చూడండి!

అంతర్లీనంగా, నాయకుని(leader)కి ఉండాల్సిన లక్షణాల గురించి కూడా ఈ సినిమా ఒక అవగాహనకలిగిస్తుంది.

ఈ సినిమా గురించిన మరి కొన్ని ఆసక్తి కరమైన అంశాలు ఇక్కడ -
http://en.wikipedia.org/wiki/12_Angry_Men

ఓపిక చేసుకుని వెదికితే youtubeలో కూడా ఈ సినిమా దొరుకుతుంది.

ఇకపోతే, నా సినిమా తీసే ప్రయత్నాలు ఎలా కొనసాగుతున్నాయి అన్నది, మరో సారి - ఇంకో టపాలో, వీలు దొరికినప్పుడు!

ఒక సినిమా (బాగా నచ్చిన) సన్నివేశం

2008-02-12T14:20:00.000+05:30

త్రివిక్రం 'అతడు ' సినిమాలో, ప్రకాష్ రాజ్ - మొదటి సారి మహేష్ బాబు కోసం నాజర్ (ఈజీగా ఉండడానికి నటుల పేర్లే వాడుతున్నా) వాళ్ళింటికి వచ్చే సన్నివేశం గుర్తుందా?

నాజర్, గిరిబాబు చదరంగం ఆడుతుంటారు. ప్రకాష్ రాజ్ అక్కడకు వచ్చి ఆటలో (రెండు మూడు) ఎత్తులు వేస్తాడు! తర్వాత పార్థు(మహేష్ బాబు)ను కలవడానికి వచ్చానని నాజర్ కు చెబుతాడు.

మహేష్ బాబు కోసం వెయిట్ చేస్తూ - తన CBI కొలీగ్స్ తో మహేష్ బాబు వేలి ముద్రలు సంపాయించడానికి, ఉన్న ఒకే ఒక్క విజిటింగ్ కార్డ్ మీద పౌడర్ వేసి తెమ్మంటాడు.

మహేష్ బాబు వచ్చాక, తనను పరిచయం చేసుకుని పౌడర్ అద్దిన కార్డ్ మహేష్ బాబు చేతికి చూడ్డానికి ఇచ్చి, మళ్ళీ తీసేసుకుంటాడు. తీసేసుకుంటూ 'ఇంత తేలిగ్గా దొరుకుతావనుకోలేదూ అంటాడు, చిన్న నవ్వుతో.

ఇద్దరూ కుర్చీల్లో ఎదురెదురుగా కూర్చుంటారు, మధ్యలో బల్ల ఉంటుంది.

కాసేపు మాటలయ్యాక 'రైల్లో హత్య జరిగినప్పటి డిటెయిల్స్ గుర్తొచ్చినప్పుడు ఫోను చెయ్యి' అని మహేష్ బాబుతో చెబుతాడు ప్రకాష్ రాజ్.
'నా దగ్గర మీ ఫోను నంబర్ లేదు' అని మహేష్ బాబు అన్నాక, వేలిముద్రలున్న విసిటింగ్ కార్డ్ ను మహేష్ బాబుకు ఇచ్చేస్తాడు ప్రకాష్ రాజ్. కార్డ్ ఇవ్వడానికి చేయి ముందుకు సాచినప్పుడు, CBI వాళ్ళు ప్రకాష్ రాజ్ వైపు కొరకొరా చూడ్డంతో, తనేమి చేస్తున్నాడో ప్రకాష్ రాజ్ కి అర్థమౌతుంది.

మహేష్ బాబు కార్డ్ మీది పౌడర్ను ఉఫ్ఫని వూదేసి, కార్డును నలిపేయడంతో ఆ సన్నివేశం ముగుస్తుంది!

అప్పుడర్థమైంది, సన్నివేశం మొదట్లో చదరంగం ఆట ఎందుకు చూపించారో! ఎంత చక్కటి స్క్రీన్ ప్లే అనిపించింది.

సన్నివేశమంతా - ఎత్తులు పైఎత్తులే కదా, ఒక రకంగా ప్రకాష్ రాజ్ - మహేష్ బాబు మన ముందు ఆడింది చదరంగమే కదూ!

ఇలా పకడ్బందీగా తీసిన మరికొన్ని సన్నివేశాలు ఈ సినిమాలో ఉన్నై. వాటి గురించి మరో సారెప్పుడైనా!

కానీ, ఇంత బాగా తీసిన సన్నివేశంలో - ప్రకాష్ రాజ్ కు, అక్కడున్న మిగిలిన CBI వాళ్ళకు ఫోనులో జరిగే సంభాషణలో (కార్డ్ - పౌడర్ గురించి) - ప్రకాష్ రాజ్ 'ఆ హత్య ఏమిటి, శివారెడ్డి మర్డర్ కూడా వీడే చేసి ఉండొచ్చుగా. చాన్స్ తీసుకోవద్దు రవీ' అంటాడు!
ప్రకాష్ రాజ్ బృందం వచ్చింది శివారెడ్డి హత్య కేసును ఛేదించడానికి. రాజీవ్ కనకాలను రైల్లో పోలీసులు (చరణ్ రాజ్) పొరపాటున కాల్చారని CBIకి తెలుసు. మరి ప్రకాష్ రాజ్ ప్రస్తావించినది ఏ హత్య గురించి?

[సన్నివేశం లింక్ పెడితే బావుండనిపించింది. కానీ నాకు youtubeలో దొరిక లేదు.]

శ్రీశ్రీ "శైశవ గీతి" వినిపిస్తుంటే...

2007-10-23T12:46:00.000+05:30

శ్రీశ్రీ పద్యాల్లో నాకు బాగా నచ్చిన వాటిలో బహు బాగా నచ్చిన పద్యాల్లో "శైశవ గీతి" ఒకటి!
నా పుత్రరత్నం అల్లరి, అన్ని దశలను, దిశలను దాటి...దిగంతాలకి విస్తరిస్తుండగా - వాడిని బ్రతిమలాడి, ప్రక్కన కూర్చో పెట్టుకుని
"శైశవ గీతి" వినిపిస్తుంటే - మా వాడు 'విభా ప్రభాతములు ', 'మంత్ర కవాటం', 'కంచు వృషభముల అగ్ని శ్వాసం ', 'స్వచ్ఛ కౌముదుల శరన్నిశీథినులూ, 'హిమానీ నిబిడ హేమంతములు ' విని ... అంటే... అంటే...అంటే...అని అడుగుతూంటే, వానికి సమాధానాలు చెబుతుండగా, ఒక సందేహమొచ్చింది!

'అయిదా రేడుల పాపల ' కోసం వ్రాసిన గీతంలో మహాశిల్పి అన్ని కష్టమైన పదాలనెందుకు ప్రయోగించాడా అని. పిల్లల గురించి పెద్ద వాళ్ళకోసం వ్రాసిన గీతం కాదు కదా ఇది. మహాకవి ఈ పద్యంలో పిల్లలను నేరుగా సంభోదిస్తాడు, చాలా చోట్ల!
ఇప్పటికి ఈ పద్యాన్ని ఎన్ని సార్లో చదివాను. కానీ ఎప్పుడూ నాకీ సందేహం రాలేదు.
మరొకరి(ఈ సందర్భంలో మా అబ్బాయి)దృష్టితో చూసినప్పుడు, ఆలోచించినప్పుడూ...మనం రోజూ చూసే వస్తువుల్లో, ఎదురయ్యే సంఘటనల్లో క్రొత్త క్రొత్త అంశాలు బయటపడతాయని మరొక సారి అనిపించింది.

రెండు జలక్‌లు

2007-09-23T12:53:00.000+05:30

ఈ రోజు మా అబ్బాయి నాకు రెండు జలక్‌లిచ్చాడు.
కూరగాయల కొట్టులో రెండు పెద్దదా మూడు పెద్దదా అనడిగా, అదే పనిగా ఏదో కొనివ్వమని గోల పెడుతుంటే, కాస్త పక్క దారి పట్టిద్దామని!
రెండు పెద్దది అన్నాడు.
హమ్మయ్య దొరికాడు నా కొడుకు అనుకుంటూ, 'ఎలా?' అనడిగా.
సమాధానమెలా చెప్పాలో తట్టినట్లు లేదు. మొదట చెప్పిందే 'రెండు పెద్దది' అని మళ్ళీ అన్నాడు.
వన్, టూ, త్రీ...లు చెప్పమన్నా.
పది వరకు వరుస క్రమం లో చెప్పాడు.
టూ తర్వాత త్రీ వస్తుంది కాబట్టి త్రీ పెద్దది అని చెప్పా, అలా ఒప్పించగలననుకుని.
ఊహూ...ఒప్పుకోలేదు!
పైగా 'మరి జూలియా కంటే ఎల్లీ పెద్దది కదా' అన్నాడు.
పక్కింటి వాళ్ళ అమ్మాయిల ప్రస్తావన ఎందుకు తెచ్చాడా అని అనుకుంటుండగానే, లైట్ వెలిగి - 'అమ్మ నా కొడుకా...' అనుకున్నా!
మా పక్కింటి వాళ్ళ ముగ్గురు పిల్లల్లో ఎల్లీ (ఎలిజబెత్) రెండవది. మూడో అమ్మాయి పేరు జూలియా!
* * *
ఈ దెబ్బ నుంచీ తేరుకున్నాను అనుకున్నాక, సాయంత్రం కారులో చిన్న పనిమీద అందరం...అనగా పది నెలల నా కూతురుతో బాటు...బయటకు బయల్దేరాం.
మా అమ్మాయిని 'ఫేన్ ఏదమ్మా?' అనడిగితే, ఎక్కడున్నా, ఏమి చేస్తున్నా -తలపైకెత్తి చూస్తూ 'అదో' అన్న శబ్దం చేస్తుంది!
దారిలో ఒక సారి 'ఫేన్ ఏదమ్మా?' అనడిగాను నేను.
చైల్డ్ సీటులో తల వీలైనంత పైకెత్తి 'అదో' అంది.
నవ్వుకుంటూ, మా అబ్బాయిని 'నువ్వేమి చూస్తున్నావు?' అనడిగా.
'గ్రీన్ ఫేన్స్ చూస్తున్నా' అని శలవిచ్చాడు.
'గ్రీన్ ఫేన్సా?' అని ఆశ్చర్యంగా అడిగేసరికి - 'అదే...చెట్లు చూస్తున్నా'అన్నాడు నా కర్థమయ్యేలా చెబుతూ!
ఇప్పటికీ వాడికా ఊహ ఎలా వచ్చిందా అని ఆలోచిస్తున్నా! బహుశా నేను అనుకునేది, వాడు అనుకునేది (గ్రీన్ ఫేన్స్ అంటే) వేరు కావచ్చు. కానీ నాకైతే - చాలా పొయెటిక్ గా చెప్పాడనిపించింది(కాపికాము సిండ్రోం :-) )!
* * *
పిల్లలు చేసే సరదా పనులు, సంభాషణలు వ్రాసి దాచుకుందామని - జర్నల్ ఒకటి కొన్నాను మూడేళ్ళ క్రితం, మా అబ్బాయి పుట్టిన మూడు నెలల తర్వాత. అప్పట్నుంచీ ఆ పుస్తకాన్ని చెక్కు చెదరకుండా, సిరా మరక పడకుండా కాపాడుకొస్తున్నాం...తీరిక దొరక్క!
ఇకనుంచీ, ఇలా బ్లాగులో వ్రాసుకుని దాచుకోవచ్చేమోననిపించింది - ఇలాంటి జ్ఞాపకాలను!

చిరంజీవి పార్టీ పెడతారా?

2007-09-16T12:28:00.001+05:30

చిరంజీవి పార్టీ పెడతారా? 1983 లో నందమూరి తారక రామారావు గారిలా విజయ దుందుభి మోగిస్తారా?!

రాజకీయ, సామాజిక పరిస్థితుల్లో అప్పటికీ ఇప్పటికీ చాలా తేడా ఉంది కదా!

రామారావుకు అప్పటి ప్రజల్లో ఉన్నది కేవలం సినీ నటుడు అన్న అభిమానం మాత్రమే కాదు. ఒక లాంటి ఆరాధనా భావం, ఆప్యాయత ఉండేవి. రాజకీయంగా ఉన్న శూన్యానికి రామారావు గారి మీది అచంచలమైన ప్రేమ తోడవడం మూలానే, ఎందరో ఉద్దండ నాయకులూ, స్వాతంత్ర పోరాటంలో ముఖ్య భూమిక వహించిన కాంగ్రెస్ పార్టీకి రాష్ట్రంలో దిక్కూ దివాణం లేకుండా పోయాయి.

మరిప్పుడు చిరంజీవిని ప్రజలు అంతగా ఆదరిస్తారా?! ఇప్పటికే కొందరు నాయకులు ఆయనకు కులం రంగు పూయాలని ప్రత్నించడం మొదలెట్టారు.

పైగా వట వృక్షం లాంటి కాంగ్రెస్, జనాలకు క్రొత్త రాజకీయాలను చూపెట్టిన తెలుగుదేశం, ప్రజా సమస్యల మీద పోరాటాలు సాగిస్తున్న కమ్యూనిస్టులు, ప్రత్యేక తెలంగాణా కోసం చెమటోడుస్తున్న తెరాస, మంచి మార్పుల కోసం ఉద్భవించి శ్రమిస్తున్న లోక్సత్తా - వీటన్నింటి మధ్యలో చిరంజీవి రాణించగలడా?

ఆయన రాజకీయ రంగంలోకి దూకడానికి, పందెంలో నెగ్గుకు రావడానికి అనువైన పరిస్థితులు లేవనే నాకనిపిస్తోంది.

ప్రస్తుతం నిరాదరణలకు, నిర్లక్ష్యాలకూ గురవుతున్న కొందరు (వీళ్ళను పట్టించుకోని పార్టీలనుంచీ బయటకొస్తే - ఇక అంతే సంగతులు. అందుకే అలా రారు) చెట్టు నీడ కోసం వెదుకుతున్నారు. వారికి చిరంజీవి సేద దీర్చే చెటులాగా కనిపిస్తున్నాడు. హీరోతో పార్టీ పెట్టించి, గెలిస్తే అధికారం అనుభవించగలరు వీళ్ళు. ఓడితే, చిన్నగా ఎక్కణ్ణుంచీ వచ్చారో అక్కడికి వెళ్ళ గలరు! అప్పుడు చిరంజీవి పరిస్థితి ఏమిటి? మళ్ళీ సినిమాల్లోకే వెళ్ళాలి!

నిజంగా ప్రజాసేవ చెయ్యడానికే అయితే - ఇప్పుడు చిరంజీవి నిర్వహణలో సాగుతున్న రక్త దానాలు లాంటివి, ఏ రాజకీయ పార్టీల అండ లేకుండా చాలా బాగా చెయ్యొచ్చు. ఈ మధ్యనే ఒక రచయిత 'మన దేశంలో రాజకీయాల్లోకి వచ్చి ప్రజా సేవ చెయ్యడానికి ఉన్నంత పోటీ మరి దేనికి లేదు ' అని చెప్పారు.

ఈ టపా వ్రాసి చాలా రోజులైంది. నేను వ్రాసినప్పటికి, ఇప్పటికీ రాష్ట్రంలో రాజకీయాలను ప్రభావితం చేసే సంఘటనలు చాలానే జరిగాయి.
చిరంజీవి కమ్యూనిస్టు పార్టీ నాయకులను వారం క్రితం కలవడం, చిరంజీవి రాజకీయాల్లోకి వస్తే స్వాగతిస్తామని నిన్ననో మొన్ననో రాఘవులు గారు అనడం...మొత్తానికీ ఈ విషయంలో ఏదో కదలిక మొదలైందని తలుపుతోంది.

చిరు పార్టీ పెడతారా? పెట్టినా విజయం సాధించి - "ప్రజా సేవ" చేస్తారా అన్నది చాలా పెద్ద ప్రశ్నే!

అనుకోకుండా ఒక రోజు (టాగ్ లైన్ - ఇది కథ కాదు!)

2007-08-23T09:40:00.000+05:30

ఈ మధ్య అనుకోకుండా బజారులో ఒక కథా రచయిత [కర] తారసపడ్డాడు.
నాకు కవులంటే చాలా భయం, ప్రత్యేకంగా మా వూరు కవులంటే!
కథలు మాత్రమే వ్రాసే వాళ్ళు కవుల కోవలోకి రారు కాబట్టి, సదరు కర ను నిర్భయంగా పలకరించి, ఈ మధ్య ఏమి వ్రాసారని అడిగా!
కథ పేరు చెప్పి చదివారా అనడిగాడు.
ఆ కథ నేను చదివాను. దాని మీద వచ్చిన అభిప్రాయాలు కూడా చదివాను. ఆ విషయమే 'కర 'కు చెప్పాను.
కర గారు తన కథను చీల్చి చెండాడిన విమర్శకుని మీద కారాలు మిరియాలు నూరడం మొదలెట్టాడు. కథల గురించి ఆ విమర్శకుడికి ఏమీ తెలియదనీ, అసలతడికి కథల గురించి మాట్లాడే అర్హత లేనే లేదనీ అన్నాడు. పైపెచ్చు ఆ విమర్శకుడికి తన మీద వ్యక్తిగత ద్వేషం ఉందని, అందుకే తెగ రెచ్చిపోతున్నాడనీ వాపోయాడు!
నాకైతే కథ మీది విమర్శ సబబుగానే అనిపించింది. ఆయనెవరో కథ గురించి మాత్రమే మాట్లాడాడు. రచయిత గురించి ఎలాంటి వ్యాఖ్యానాలు చేయలేదు. కథనే కదా బాగోలేదన్నది?!
కొంచెం కూడా అవతలి వైపు నుంచీ ఆలోచన చేయలేని వాడు కర ఎలా అయ్యాడాని ఆశ్చర్యమేసింది!
పాఠకుల ముందుకు వెళ్ళిన రచనతో రచయితలకు అనుబంధం ఉండకూడదన్నది నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం. పొగిడ్తలకు సంతోషించడం, తెగడ్తలకు ఒకింత బాధ పడడం మానవ సహజమే! అలాగని చప్పట్లు కొట్టిన వాళ్ళను మితృల జాబితాలో, పెదవి విరిచిన వాళ్ళను వైరి వర్గంలో చేర్చడం మాత్రం తప్పు!

'కథను విమర్శించే అర్హత అతడికెందుకు లేదు 'అని కరను అడిగితే - ఆ విమర్శకుడు ఒక్క కథైనా వ్రాసాడా, కథలు రాయకుండా కథలను ఎలా విమర్శించ గలడు అని ఒక లా పాయింటు లాగాడు.

విమర్శ అంటే 'తిట్టడం' అన్న అర్థం మాత్రమే చాలా మందికి వెంటనే స్పురిస్తుంది(అసలీ సంప్రదాయం తెలుగు వాళ్ళలో ఎలా మొదలయిందో గానీ!). విమర్శ అంటే బాగోగులను విప్పి చెప్పడమే కదా (కాపి చెబితే కవిత్వం, విప్పి చెబితే విమర్శ ... సినారే కదూ అన్నది?!). విమర్శించడంలో ఒక్కొకరికీ ఒక్కో దృక్పధం ఉండొచ్చు. అసలు ఎలాంటి దృక్పధమూ లేక పోవొచ్చు. విమర్శలు కథ, కవిత, రచనలకు పరిమితమై సహేతుకంగా సాగితే - అది రచయితలకు, పాఠకులకూ ఉపయోగకరమని అందరికీ తెలిసిందే కదా! నిర్హేతుకమైన విమర్శలు, వ్యక్తిగత దాడులు చేసే విమర్శకుల వ్రాతలకు ఏ పాటి విలువ ఉంటుందో మనకి తెలియంది కాదు.

నేనొక విషయం సూటిగా కరకు చెప్పాలనుకున్నా. సూటిగా చెబితే, మళ్ళీ నన్ను ఆ విమర్శకుడి సరసన చేర్చి, ఇంకొకరి ముందు తిట్ల పురాణం విప్పుతాడని భయమేసింది!

నేననుకున్న విషయాన్ని, కరను నొప్పించకుండా, కరకు అర్థమయ్యేలా ఎలా చెప్పాలా అని కాసేపు ఆలోచించాను.
"మీరీ మధ్యన ఏమైనా సినిమాలు చూసారా?" అనడిగాను.
సంభాషణ కథ మీది నుంచీ, సినిమాల వైపు దారి మళ్ళు తుందేమిటా అని కాసింత ఆశ్చర్యపోయినట్లు కనిపించి, తానా మధ్య చూసిన సినిమా పేరు చెప్పాడు.
ఎలా వుంది అని అడిగాను.
ఏడ్చినట్లుంది అన్నాడు టకాలున.
అంత చెత్తా అనడిగాను, తెచ్చి పెట్టుకున్న ఉత్సుకతతో!
"సుత్తి కథ, డైరెక్షన్ చెత్త, ఎడిటింగ్ సరిగ్గాలేదు...మ్యూజిక్ ఘోరం...అసలా నిర్మాత ఎందుకా సిన్మా తీసాడో దేవుడికే ఎరుక" అన్నాడు.
మీరేమైనా సిన్మాలకు కథలు వ్రాసారా, దర్శకత్వం వహించారా? ఎడిటింగ్, సంగీతం, నిర్మాణం ... ఇంతకు మునుపు ఎప్పుడైనా చేసారా అని నేను అడగలేదు!
కథా విమర్శకుడికి, సినిమాను చూసి స్పందించే మామూలు ప్రేక్షకుడికి చిన్న తేడా ఉంటే ఉండొచ్చు.
"మీ కథ మీద విమర్శ వ్రాసినతను, మీ కథను సాంతం చదివి, నిశితంగా పరిశీలించే ఆ విమర్శ వ్రాసినట్లు అనిపించింది. రచనని చదివి విమర్శ రాసినందుకు అతన్ని మనం అభినందించాలి" అని చెప్పాను నవ్వుతూ!
"చదవకుండా ఎలా వ్రాస్తారు?" అడిగాడు.
గొంతులో మార్పొచ్చింది. ఇప్పుడిప్పుడే నేను సినిమా పేరుతో తనలోకి ఎక్కించిన మందు పని చేస్తున్నట్లుంది!
"ఫైళ్ళు చదవకుండా సంతకాలు చేసే ముఖమంత్రులు, ప్రజా నాయకుల గురించి మీరు వినలేదా? సమీక్షలు వ్రాయడానికి పుస్తకమంతా చదవాలా, సినిమా అంతా చూడాలా అంటూ "స్థాలీపులాక" న్యాయాన్ని ప్రతి చోటా అన్వయించాలని చూసే వాళ్ళ గురించి మీకు తెలియదా?" అని ప్రశ్నించేసరికి, బిక్క మొహం వేసాడు కర!

ఇంత జరిగాక, ముందు ముందు కథా రచయితలన్నా నాకు భయం ఏర్పడిందని వేరే చెప్పాలా?

మన్మోహన్ సర్కార్ అణుగండం నుంచీ గట్టెక్కుతుందా?

2007-08-14T00:38:00.000+05:30

లెఫ్ట్ హెచ్చరికలు లక్ష్యపెట్టక అమెరికాతో అణుబంధంలో ఎలాంటి తప్పూలేదని నొక్కి చెప్పిన మన్మోహన్ ప్రభుత్వం ఇరకాటంలో పడుతుందేమోననిపిస్తోంది. మద్యంతర ఎన్నికలొస్తే భారత రాజకీయ పటం ఎలా మారుతుందో?

పెరుగుతున్న ఇంధన అవసరాలను దృష్టిలో పెట్టుకుని కుదుర్చుకున్న ఒప్పందమేనని ప్రజలకు నచ్చచెప్పగలమనే ఆత్మ విశ్వాసంతోనో, లేక మద్యంతరానికి తగిన సమయమిదేనన్న అంచనాతోనో, మరో ప్రత్యామ్నాయం ప్రజల ముందు లేదన్న ధీమాతోనో కాంగ్రెస్ పార్టీ లెఫ్ట్ మాటల్ని పట్టించుకోవడం లేదనుకుంటా!

అణు సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని అమ్ముకుని సొమ్ముచేసుకోవడం అమెరికాకు ఎంత ముఖ్యమో, జాతి అవసరాలకు అనుగుణంగా లాభ సాటి లావాదేవీలు జరపడం ప్రజాస్వామ్య ప్రభుత్వాలకు అంతే ముఖ్యం! అతిముఖ్యమైన నిర్ణయాలు తీసుకునేటప్పుడు, ఒడంబడికలు కుదుర్చుకునేటప్పుడు పార్టిలతో ప్రమేయం లేకుండా ప్రజా ప్రతినిధులను,మేధావులను చర్చల్లో భాగస్వాములను చేసే సంస్కృతి మొదలైతే బావుణ్ణు. ఇలాంటి సంస్కృతితో కూడా కొన్ని నష్టాలు ఉంటాయనుకోండి!

త్యాగాలతోనే అభివృద్ధి సాధ్యమనే వాదన అన్ని సార్లు ఒప్పు కాదు!

మొదటి విజయం (ఈ శీర్షిక నప్పదని సందేహం. కానీ ఇంకేమి పెట్టాలో తెలియలేదు)

2007-08-08T13:49:00.000+05:30

అయిదేళ్ళ క్రితం ఒక రోజు, ఆఫీసులో ఒక అత్యవసర సమావేశం జరిగింది. చాలా ఇష్యూలు పరిష్కరించబడకుండా పేరుకుపోతున్నాయని, కస్టమర్ల దృష్టిలో ఐ.టి. అంటే దురభిప్రాయం పెరుగుతోందనీ, దాన్ని వెంటనే తగ్గించేయాలని ఒక అరగంట ఉద్బోధ చేసి బాసు ఇంకో మీటింగు ఉందంటూ వెళ్ళి పోయాడు. మమ్మల్ని ఆ మీటింగ్ రూంలోనే కూర్చుని, ఇష్యూల గురించి చర్చించి, ఒక యాక్షన్ ప్లాన్ తో తనను మళ్ళీ కలవమని చెప్పాడు.

సభ్యుల్లో నేను తప్పించి మిగిలిన వాళ్ళందరూ బాస్ మాటల్ని 'లైట్' తీసుకున్నారు.

ఆ మధ్యనే ఆ కంపెనీలో చేరిన నాకు, మేనేజర్ మాటల్లో సీరియస్నెస్ కనిపించి, మిగిలిన వాళ్ళతో సమస్యలను ప్రాధాన్య క్రమంలో వర్గీకరించి, తలా కొన్ని కేటాయించుకుని పరిష్కరిద్దామన్నాను.

'నీ తెలివి మాకు లేదా? ' అన్నట్లు నా వైపొక సారి చూసి 'సమస్యలన్నీ పరిష్కరిస్తే మన అవసరం కంపెనీకేముంటుంది. ఉద్యోగంలోంచి సాగనంపుతారు. నువ్వసలే కాంట్రాక్టరువి. మాకంటే నీకింకా నష్టం కష్టం ' అన్నారు.

నిజమేనేమోననిపించింది, వినగానే!

కానీ, సొల్యూషన్ తెలిసినా కావాలని సమస్యలను మురగపెట్టడం తప్పని పించింది. అదే విషయాన్ని వాళ్ళతో చెప్పి అప్పటికప్పుడు ఎలా ఒప్పించాలా అని ఆలోచనలో పడ్డాను.

***

చాలా కంపెనీలలో - రోజు వారీ పనులకే సమయం చాలడంలేదు, ఇంక కొత్త ప్రాజెక్టులు ఎలా మొదలెడదాం అనుకుంటుంటూ ఉంటారు ఉద్యోగులు, మేనేజర్లు. సమస్యలకు తాత్కాలిక సర్దుబాట్లు చేసుకుంటూ కాలం గడుపుతుంటారు. ఉద్యోగులు ఎంత పని చేస్తున్నారు - అంటే ఎన్ని గంటలు ఆఫీసుల్లో గడుపుతున్నారు, లెక్కకు ఎన్ని సమస్యలు పరిష్కరిస్తున్నారు (how many number of issues resolved?) అన్న మెట్రిక్స్ (metrics) మీదనే మేనేజ్మెంట్ ఆధారపడితే సమస్యలెప్పుడూ 'క్యూ ' కడుతూనే ఉంటాయి (tickets always be in queue). ఉద్యోగులు వాటిని పరిష్కరిస్తూనే ఉంటారు!

ఎన్ని గంటలు పని చేస్తున్నారని కాకుండా ఎంత efficiency తో పని చేస్తున్నారని, ఎన్ని సమస్యలు పరిష్కరించారు అని కాకుండా...అసలన్ని సమస్యలెందుకు వస్తున్నాయని మేనేజ్మెంట్ సీరియస్ గా ఆలోచిస్తే అసలు కథ అర్థమౌతుంది.

ఒక చోటునుంచీ ఇంకో చోటుకు - ఉదాహరణకు హైదరాబాద్ నుంచీ విజయవాడకు -వెళ్ళడానికి చాలా చాలా మార్గాలు అందు బాటులో ఉంటాయి. హైదరాబాద్ నుంచీ విజాగ్ విమానంలో వెళ్ళి, అక్కణ్ణుంచీ రైల్లో విజయవాడ రావొచ్చు. లేకపోతే హైదరాబాద్ లో బయల్దేరి, భూమి చుట్టూ ఒక రౌండ్ కొట్టి, విజయవాడకు చేరవచ్చు. ఇంకా చాలా విధాలుగా చుట్లు తిరిగి గమ్య స్థానానికి వెళ్ళొచ్చు.

అయితే, నేరుగా విజయవాడ వెళ్ళే మార్గాల్లో, ఒక దగ్గర దారిని ఎంచుకొని ఆ దారిన వెళ్ళొచ్చు. అదే efficiency అంటే!

***

నా ఆలోచనలు ఒక కొలిక్కి వచ్చాయనిపించింది.
'సమస్యలను పరిష్కరించడానికే మనకు ఈ కంపెనీ జీతాలిస్తోంది. మనమీ సమస్యలన్నీ పరిష్కరిస్తే, ఉద్యోగాలు పోతాయనుకోవడం నమ్మశక్యంగా లేదు. ఈ పనులు efficientగా చేస్తే మనమీద customerకు నమ్మకం పెరిగి మనకు మరిన్ని ప్రాజెక్టులిస్తారు. ఇప్పుడు చేస్తున్న ఈ 'చిరిగిన బట్టలకు అతుకులు ' వేసే పనికంటే, ఇంకా మంచి పనులు చేసే అవకాశం మనకు దొరకొచ్చు. దాంతో మన స్కిల్స్ పెరుగుతాయి. Marketability పెరుగుతుంది. మన మీద మనకు నమ్మకం పెరుగుతుంది. అప్పుడు మనలాంటి రిసోర్సెస్ ను ఈ కంపెనీనే కాదు, ఏ కంపెనీకూడా వదులుకోలేదు ' అని చెప్పాను.
వాళ్ళలో నేను చెప్పిన విషయం ఎంత మందికి అర్థమైందో తెలియదు. ఒక ఇద్దరు మాత్రం నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసారు, నన్ను అనుసరించారు.

***

మా టీంలో Down sizingలో ఉద్యోగాలు కోల్పోయిన వాళ్ళు, ముందనుకున్న టైంకు కాంట్రాక్టులు అయిపోయి వెళ్ళిపోయిన వాళ్ళున్నా - మూడు నెలల కాంట్రాక్టు పనికోసం వెళ్ళి - మూడేళ్ళ పాటు కాంట్రాక్టరుగా అదే కంపెనీలో ఆనందంగా పనిచేసాను!!నేనా రోజు మా టీం మేట్స్ కు మీటింగ్ రూంలో ఏమైతే చెప్పానో, వాటినే ఇప్పటికీ ఆచరిస్తున్నాను.

[ ఈ టపా చదివేవారు Efficiency, Principles అన్న పదాలకు సమానమైన మంచి తెలుగు పదాలేమైన తెలిస్తే తెలియజేయగలరా? - కృతజ్ఞతలు. ]

మొదటి అడుగే ముఖ్యం!

2007-08-06T06:07:00.000+05:30

నేను చాలా మందిని చూసాను.
మీరు కూడా చూసే ఉంటారు.
వర్క్ స్కిల్స్ లో, కష్టపడే తత్వంలో, ఆలోచించే పద్ధతుల్లో, మాట్లాడ్డంలో మనకంటే బాగా వెనకబడ్డట్లు అనిపించే వాళ్ళను మనం చాలా మందిని చూసుంటాం. చాలా మంది మనకంటే వెనకబడ్డట్లు కనిపించడంలో కొంత వరకు మాత్రం 'కాకి పిల్ల కాకికి ముద్దు ' (కాపికాము) సిండ్రోం పని చేయవచ్చు.
గత పదిహేనేళ్ళలో నాకు తారసపడిన వాళ్ళను, తారసపడిన వాళ్ళలో నేను సన్నిహితంగా గమనించిన కొందరి గురించి నేనొక మాట చెబుదామనుకుంటున్నాను.
ఏ కంపెనీలో చేరినా, మూడు నుంచీ ఆరు నెలల లోపే పింక్ స్లిప్పులు తీసుకుని బయట పడ్డ వాళ్ళు, మళ్ళీ ఉద్యోగాలు దొరక్క 'బెంచ్ 'ల మీద నెలలకు నెలలు ఎదురు చూసిన వాళ్ళు నాకు తెలుసు. మీకూ తెలిసి ఉండొచ్చు!
వాళ్ళలా ఉద్యోగాల కోసం వెదుక్కుంటూ నిరాశా నిస్పృహలతో వేగలేని కొన్ని వేళల్లో మనం ధైర్యం చెప్పి ఉంటాం. చేతనైన సాయం చెయ్యడానికి చెయ్యందించి ఉంటాం. స్నేహితులుగా ఆ బాధ్యతలు నిర్వర్తించాక, సాటి మనుషులుగా - వారి కంటే మనం చాలా వీరులమని, శూరులమని, విజ్ఞాన దురంధులమని ఉప్పొంగి పోయుంటాం, సహజంగానే!
గొర్రె తోక బెత్తెడు ఉద్యోగాలు ఎన్నాళ్ళు చేస్తాం...ఏదైనా సొంత వ్యాపారం మొదలెట్టొచ్చుగా అన్న ఆలోచన రాగానే [మనకో, మన సాన్నిధ్యంలో మన సహచరులకో] వ్యాపారానికి అనుభవం కావాలని, ఆంగ్లం అనర్గళంగా మాట్లాడ్డం, ఆంగ్లం అందంగా వ్రాయడం తెలిసి ఉండాలని, మంచి భాగస్వాములుండాలనీ...ఇంకా ఏవేవో లక్షణాలుండాలని అనుకుని, ఆ ఆలోచనలను మొగ్గలోనే తుంపి ఉండవచ్చు.
ఉద్యోగాలు రాక విసుగెత్తి, బతకడం [సర్వైవల్]కోసం చిన్న చిన్న వ్యాపారాలు మొదలెట్టి, క్రొత్త క్రొత్త అనుభవాలు సంపాదిస్తూ...వ్యాపారాలను పెంచుకుంటూ, ఇంకొంత మందికి ఉద్యోగావకాశాలు కల్పిస్తున్న అప్పటి స్నేహితులను చూస్తుంటే ఆశ్చర్యమేస్తుంది కదూ! వాళ్ళా స్థాయికి వచ్చారన్న సంగతి నమ్మశక్యంగా ఉండదు.
నిజానికి కష్టపడకుండా, ఎలాంటి ప్రత్యేకమైన ప్రతిభ లేకుండా వాళ్ళా స్థాయికి వచ్చి ఉండరు. వాళ్ళు పడే కష్టాలను, వాళ్ళకున్న ప్రత్యేక ప్రతిభ గురించి ప్రస్తుతానికి ప్రక్కన పెట్టి...వాళ్ళకు మనకు ఉన్న ఒక పెద్ద తేడాను గురించి ఆలోచించినపుడు - వాళ్ళు మొదటి అడుగు వేయడానికి భయఫడని వారనిపించింది!
మనం చక్కగా ఉద్యోగాలు చేసుకుంటూనే ఉన్నాం. హాయిగానే ఉంటాం. కానీ మొదటి అడుగు వేయడానికి భయపడతాం!
బహుశా comfort zone లో ఉండే చాలా మంది మనలాగే ఉంటారేమో!!

తెలుగు బ్లాగులు - గిరీశం మాటలు

2007-07-23T12:31:00.000+05:30

తెలుగు బ్లాగుల గురించి ఆలోచిస్తుంటే గురజాడ గారి గిరీశం మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
***
కన్యాశుల్కంలో గిరీశం ఇలా చెబుతాడు:
దేవుణ్ణి నిలదీసి, నన్ను డిపెండెంటుగా సృష్టించావా, ఇండిపెండెంటుగా సృష్టించావా అని అడుగుతానంటాడు. డిపెండెంటుగా సృష్టిస్తే తానేమి చేసినా, దేవుని అనుమతితో చేసినట్లే కాబట్టి...పాపపుణ్యాలన్నీ దేవుడి అకౌంట్ లోనే! ఇండిపెండెంటుగా సృష్టిస్తే - తనేమి చేసినా అడిగే అధికారం దేవుడికి లేదని అంటాడు!
***
నేనొక బ్లాగు రాసాను. నేను బ్లాగులు రాస్తోంది ఎవరినీ ఉద్ధరించడానికి కాదని, కేవలం నా కోసమేనని చెప్పుకున్నాను. తర్వాత - వావ్ ... నేను పాతిక టపాలు (లేకపోతే నలభై రెండు, యాభై) రాసేసానని సంబర పడ్డాను! తదుపరి, అయ్యో నా బ్లాగులు చూస్తున్న వాళ్ళెవరూ వ్యాఖ్యానాలు చేయడం లేదే అని ఫీలయ్యాను. అంతటితో వూరుకోకుండా నా బ్లాగు చూసే వాళ్ళతో, వ్యాఖ్యానం రాస్తే నాక్కాస్త ఉత్సాహమొస్తుంది కదా...మరిన్ని టపాలు రాస్తాను కదా అని అన్నాను! తప్పులుంటే దయచేసి చెప్పమని, నిర్మొహమాటంగా అభిప్రాయాలు తెలుపమనీ అడిగాను!
***
బ్లాగ్ దర్శించే వాళ్ళు అది చూసి ఏమనుకున్నారో వ్యాఖ్యానాలు రాయడం మొదలెట్టారు. టపా బాగుందనేవి చదివి చాలా ఆనందించాను. బాగాలేదని రాసినవి చదివి, వీళ్ళిలా ఎందుకు రాసారు...మరీ అలా మొహమాటం లేకుండా బాగాలేదని రాయడమేనా అనుకున్నాను. ఇంకో చిత్రం బాగా లేదని రాసే వాళ్ళు సాధారణంగా పేర్లు వ్రాయరు. బహుశా దానిక్కారణం సంస్కృతికి సంబంధించినదై వుండొచ్చు! దేన్నైనా బాగుందని అంటే అలా అన్నదెవరని పట్టించుకోము. బాగో లేదంటే వెంటనే అలా అన్నదెవడు, ఎక్కడి వాడు, ఏ ఏ ఇతర కారణాల వల్ల అలా అన్నాడు అని పరిశోధన ప్రారంభిస్తాం! అలా అన్నవారి ఉనికి తెలిస్తే, వారినేమైనా చేస్తామా అంటే అదీలేదు!
***
ఇంత చేసినా బ్లాగులు రాస్తున్నది కేవలం నా ఆనందం కోసమేనని మరోసారి నాకు నేను చెప్పుకుంటూ ఉండగా, గురజాడ గారి గిరీశం "నువ్వెందుకు బ్లాగులు రాస్తున్నావ్?"అడిగాడు.
గిరీశాన్ని చూస్తున్నానన్న షాక్ నుంచీ బయటకొచ్చి "నా ఆనందం కోసం" చెప్పాను.
"ఎవరెవరో చదవాలని ఎందుకను కుంటున్నావ్?" అడిగాడు గిరీశం.
"నా ఆనందం కోసం" అన్నాను.
"ఏడ్చినట్లుంది...నీ ఆనందంకోసం నువ్వు రాసుకునే నీ సొంత విషయాలు, ఇంటి విషయాలు, జోకులూ...పద్యాలు మిగిలిన వాళ్ళు అస్సలెందుకు చదవాలి"అడిగాడు.
అది నాకు తెలిసిన గురజాడ గారి గిరీశం గొంతులా లేదు.
"నా అనుభూతుల్ని మిగిలిన వాళ్ళతో పంచుకోడానికి"
"అలాంటప్పుడు నా ఆనందం కోసం రాసుకుంటున్నానని బిల్డప్ ఎందుకు. ఒకవేళ నీ ఆనందం కోసం నువ్వు రాసుకుంటే ఎవరు చదువుతున్నారు ఎవరు చదవడం లేదు అన్నది నీకనవసరం. కామెంట్ల గురించీ, హిట్ల గురించీ పట్టించుకోకు. అలాకాదు, అందరి ఆనందం కోసం రాస్తున్నానంటావూ - అప్పుడు వాళ్ళానందించి ఆ విషయం చెబితే ఆనందంగా విను. బాగాలేదని చెప్పిన విషయాన్నీ అంతే ఆనందంతో విను. అసలేమీ చెప్పకున్నా ఆనందంగా ఉండు. అంతేగానీ, కామెంట్లు రాయడం లేదనీ, బాగుందని రాయడం లేదని వాపోకు. అదీ ఇదీ కాదు లోకాన్ని మరామత్తు చేయడానికి రాస్తున్నానంటావు...అప్పుడు లెక్కలే వేరు. నువ్వు రాసే విషయం గురించి వివరాలు సేకరించి రాయి. ఏదో గుడ్డెద్దు చేలోపడ్డట్టు చేతి కొచ్చిందంతా రాసి, ఆగం ఆగం చేయకు"
ఆయనలా గబగబా చెప్పుకు పోతుంటే నాకు కొంత అర్థమైంది, కొంత అర్థం కాలేదు.అర్థం కాలేదన్న ఫీలింగు బయట పడితే, ఇంకా క్లాసు పీకుతాడనిపించింది.
***
తెలుగు బ్లాగ్ ప్రపంచం ఇంకా బాల్యావస్త లోనే ఉంది. పరిణతి పొందిన బ్లాగర్లను వేళ్ళమీద లెక్క పెట్టవొచ్చు. బ్లాగుల్లో స్థాయి పెరిగేది, సమాచారాన్ని, సంస్కృతుల్ని, సమస్యలను విభిన్న కోణాల్లోంచి చూసి...మరిన్ని భిన్న కోణాల్లో చర్చించినప్పుడే!బాగున్నవాటిని ఎందుకు బాగున్నాయో, బాగా లేనివి ఎందుకు బాగోలేవో నిర్మొహమాటంగా(ఆరోగ్యకరమైన వాతావరణంలో అయితే ఇంకా బాగు)చర్చించుకుంటేనే బ్లాగుల ప్రయోజనం నెరవేరుతుంది.
***
ఇది ఏవక్కరినో ఉద్దేశించి వ్రాసినది కాదు. ఏవక్కరినో ఆలోచింపచేయడానికి వ్రాసినది కాదు. ఏవక్కరినో కాదు అంటే...???
***
"ఎదుటి వారికి చెప్పేటందుకె నీతులు ఉన్నాయీ...." అన్నదెవరు? ఆత్రేయ గారేనా?? నా గురించేనా ఆయనలా వ్రాసింది???

గాంధీగిరి - గ్రీన్ కార్డ్

2007-07-14T03:49:00.000+05:30

(Random thoughts)

ఇప్పటి సినిమాల వల్ల ఇలాంటి మంచి కూడా జరుగుతుందని అందరికీ తెలిసేలా మనవాళ్ళు విదేశాల్లో ప్రవర్తిస్తున్నారంటే ఇది భారత దేశానికే గర్వ కారణం.

మరి ఇలాంటి సమస్యలే ఇండియాలో వస్తే, ఇదే జనాలు ఇలాగే స్పందిస్తారా? అంటే పూలు పంపడంఓ స్వీట్లు పంపడమో చేస్తారా, లేక ఆందోళనకు దిగి - రవాణా సదుపాయాలకు, పౌర జీవనానికి ఆటంకాలు కలిగిస్తారా? కారణాలు ఎలాంటివైనా, 'గాంధీగిరి ' తరహా ఆందోళనలు భారతదేశంలో ఎక్కువ కనిపించవు. అలాగే, అతి మామూలుగా భారతంలో కనిపించే ఆదోళనాపర్వాలు అమెరికాలో కనిపించవు!

ఇంతకీ ఆందోళన ఎందుకు చేస్తున్నట్లు? H1 వీసా కోసం అమెరికా కన్సులేట్లో, 'మీరు మీ H1 అయిపోగానే వెనక్కి వచ్చేస్తారా? ' అనడిగితే, వస్తామనే కదూ అందరూ చెబుతారు. అలాగే చదువుల కోసం వీసాలు అర్థించే వాళ్ళు కూడా! అమెరికాలో కాలు పెట్టాక, ఆశయాలకు తగ్గ అవకాశాలు, జీవనోపాధి మార్గాలు, జీవన ప్రమాణాలు కనిపిస్తాయి. మనసులు మారతాయి. మనుషులు మారతారు. అవసరాలు మారతాయి. నమ్మకాలు మారతాయి. కాస్తోకూస్తో మతిమరపూ వొస్తుంది.

అమెరికాలోనే ఉండి పోదామనుకునే వారికి గ్రీన్ కార్డులు, పౌరసత్వాలూ అవసరమౌతాయి కాలక్రమేణా!

అన్నీ చట్ట ప్రకారమే జరుగుతాయి కాబట్టి - గ్రీను కార్డులిచ్చే సంప్రదాయం, వాటికి అర్హులు అప్లై చేసుకోవడం, పొందడం - ఎలాంటి ఆక్షేపణాలేదు. కానీ ముందు అప్లై చేసుకోమని తర్వాత వెనక్కి తగ్గడం వల్ల ఎంతో మంది వ్యయప్రాయాసలు వృధా అయినట్లే. నిరసన తెలపవలసిందే! అదీ విధ్వంసాలకు తావులేని నిరసన అన్ని నిరసనల్లోకి శ్రేష్టం!

కాకపోతే అమెరికాలో భారతీయులు పాటించే సంయమనాన్ని, చూపే సహనాన్ని భారత దేశంలో ఎదురయ్యే సమస్యల పట్ల, భారతదేశంలో ప్రజానీకం కూడా చూపగలితే ఎంత బాగుంటుంది?!

610 - చేతి లో గులాబీ

2007-07-02T13:21:00.000+05:30

'స్వరాష్ట్రం లోనే స్థానికేతరులమా?' 610 జీవో బాధితుల ప్రశ్న ఆలోచనలు రేకెత్తించేదే (ఈనాడు లో వచ్చిన వార్త)!

గ్లోబలైజేషన్ కాలంలో, ఉపాధి కోసం జనం - ఉత్పత్తి పెంచే వాళ్ళకోసం పెట్టుబడి దారులు - ప్రాంతీయతలను, జాతీయతలను ప్రతి బంధకాలుగా గుర్తించని తరుణంలో - హైటెక్ హవాలో ముందున్నది (ఆంధ్రలోనే కాదు, అమెరికాలోకూడా ) మనమేనని తొడలు చరుచుకునే నాయకులున్న రాష్ట్రంలో ... ఈ జీవో అమలు '(రాజ)క్రీడలో కదళీ ఫలమే'?

ఇరవైయ్యేళ్ళుగా, మూల పారేసిన 610 బయటకు తీసి, ఝళిపిస్తున్నారంటే పెద్ద కారణమే ఉండాలి!
ఏమో, వచ్చే ఎన్నికల్లో అర'చేతి 'లో విరిసిన 'గులాబీ'లతో ఓట్ల కోసం నాయకులు అభ్యర్థిస్తారేమో?! ఆ సన్నివేశానికిది ఒక ఆలంబనేమో?!

రాజకీయాల్లో ఏదైనా సంభవమే కదా!

కార్తికేయన్ అకాల మరణం

2007-06-30T10:48:00.000+05:30

ఎంతటి విషాదం!
అతడెవరో తెలీదు నాకు. అయినా ఈ వార్త చదువుతుంటే గుండె కలచి వేసింది. ఇరవై ఏడేళ్ళ ప్రాయంలో అకాల మరణం పాలైన 'కార్తికేయన్ 'ను, ఆయన తల్లి తండ్రులను తల్చుకుంటే చాలా బాధేస్తోంది!
వైద్య రంగంలో మానవ సేవకు కృషి చేస్తూ అసువులు బాసిన కార్తికేయన్ ఆత్మకు శాంతి చేకూరాలని మనసారా ప్రార్ధిస్తున్నాను.
వారి కుటుంబానికిది తీరని విషాదం. తోటి మనుషుల తోడు, మాట బాసట వారికి చాలా అవసరం.
పోయిన కొడుకును ఎలాగూ తిరిగి రాడు...ఎవరమూ రప్పించలేము. నా సానుభూతి వారికి కావలసిన స్వాంతన చేకూర్చలేదని తెలిసినా...కార్తికేయన్ కుటుంబ సభ్యులకు, మిత్రులకు నా ప్రగాఢ సంతాపం.

http://www.andhrajyothy.com/mainshow.asp?qry=/2007/jun/29main50

నేడే విడుదల - iPhone (ఐ ఫోన్)

2007-06-29T13:07:00.000+05:30

యాపిల్ కంపెనీ వాళ్ళు ఐఫోన్ విడుదల చేస్తున్నామని ప్రకటించినప్పటి నుంచీ, అదెప్పుడెప్పుడొస్తుందా అని,ఎదురు చూస్తున్న వాళ్ళలో నేనూ ఒకణ్ణి! పరీక్షలు వ్రాసాక ఫలితాల కోసం కూడా ఎన్నడూ ఇంతలా ఎదురు చూసిన జ్ఞాపకం లేదు!అంత ఎదురు చూపులెందుకంటే - 1) ఆ ఫోన్ చాలా నచ్చింది. బొత్తాలు (buttons) వుండవు. ఫోటోలు, వీడియోలు చూడొచ్చు...తీయొచ్చు. పాటలు వినొచ్చు, ఎవరైనా చక్కగా పాడుతుంటే రికార్డ్ చేసుకోవొచ్చు. 2) నా పాత మోడల్ నోకియా ఫోనుకు, ఐపోడ్ కు ఇక రిటైర్మెంట్ ఇచ్చేసెయ్యొచ్చు. 3) యాపిల్ వాళ్ళు ఏ ప్రోడక్టునైనా అందంగా, నాణ్యంగా చేస్తారన్న నమ్మికం. నమ్మకాన్ని నిలబెట్టే వాళ్ళ అమ్మకాలు పెంచాలి కదా! 4) పెరుగుతున్న యాపిల్ కంపెనీ స్టాకులు.
దాదాపు 200,000 ఫోనులు మొదటి రెండు రోజుల్లో అమ్ముడవుతాయని అంచనా అట! కొన్ని చోట్ల ఇప్పటికే షాపుల ముందు ఔత్సాహికులు వరసల్లో నిలబడ్డారని వ్రాసింది ఒక పత్రిక (http://www.businessweek.com/ap/financialnews/D8Q2527O1.htm )!
ఐఫోన్ ఈ రోజు సాయంత్రం ఆరు గంటలకు వచ్చేస్తోంది మార్కెట్ లోకి!సాయంత్రం షాపు కెళితే, నాకొకటి దొరుకుతుందో లేదో!!

కేసులు ఏమవుతాయి?

2007-06-28T22:35:00.000+05:30

'పవన్ కళ్యాణ్ మీద కేసు ఏమవుతుందనుకుంటున్నారు?' అనడిగారొక పెద్దాయన!
అమాయకత్వానికి హద్దులుండవా అనిపించింది, ఆయన వాలకం చూసి.

ముఖ్యమంత్రి గారి మీద పాల్ కేసు పెట్టారు. అదేమౌతుంది? (అసలక్కడ కేసే లేదన్నది వేరే సంగతి!)
మార్గదర్శి మీద కొన్ని నెలల క్రితం పెద్ద దుమారం లేచింది. ఇంకేముందు కొండ కుదేలవుతుందన్నారు...చివరకు ఏమైంది? అలాగే బాలకృష్ణ గారి మీది షూటింగ్ (సినిమా షూటింగ్ కాదని మనవి!) కేసూ ఒక వారం రోజులు మాంచి యాక్షన్ కాలక్షేపాన్నిచ్చి, సాక్ష్యాలు లేక తుస్సుమనలేదూ?!

'పవన్ కళ్యాణ్ కేసు ఏమవుతుందో వేరుగా చెప్పాలా?' అని ఎదురు ప్రశ్న వేశా. ఏమవుతుందో తెలియదని ఒప్పుకోలేక!
సెలబ్రిటీలను చూస్తే అందరికీ లోకువే! అయిన దానికీ కాని దానికి కేసులు పెట్టి హడావిడి చేస్తుంటారు. టీవీలు, సినిమాలు చూసి చూసి విసుగెత్తుతున్న సమయంలో...ఇలాంటి ఎపిసోడులు లేక పోతే జనమేమైపోతారో!

'ఈ కేసు నేపధ్యంలో, చిరంజీవి భవిష్యత్తులో రాజకీయాల్లోకి రావొచ్చుననుకుంటున్నారట కదా?' అడిగారా పెద్దాయన మళ్ళీ.
'అబ్బే చిరంజీవి గారింకా ఆ విషయం నాతో చెప్పలేదండీ' అంటూండగానే, నన్ను రక్షించడానికి నా సెల్ ఫోన్ మ్రోగింది.
ఫోన్ చేసింది చిరంజీవి గారు కాదు!

ఒంటరి

2007-06-27T11:32:00.000+05:30

అల్లంత దూరంలో
వంతెన
వరదలో
కొట్టుకు పోయింది

తెగిన తీగల
వలయాలు
కాళ్ళను చుట్టేసాయి

కట్టెల్ని
లాక్కెళుతూ
చుట్టూ నీళ్ళే!

అయినా గొంతెండి పోతోంది దాహంతో

ఆకాశంలో చంద్రుడు శుక్రుడు దగ్గర దగ్గరగా

2007-06-20T12:09:00.000+05:30

నాకు ఖగోళ శాస్త్రమంటే చాలా ఆసక్తి. వారానికి కనీసం రెండు మూడు గంటలు, ఇంటర్నెట్లో ఈ శాస్త్రానికి సంబంధించిన సమాచారం చూస్తుంటాను.
మొన్న చంద్రుడు శుక్రుడు దగ్గర దగ్గర కూర్చుని కబుర్లాడుకుంటూ వెలిగిపోవడం చూసి చాలా ఆనందించా!
ఇవ్వాళ చూస్తే ఇద్దరూ దేదీప్యమానంగా ప్రకాశిస్తున్నారు గానీ, ఒకరికొకరు దూరంగా ఉన్నారు. మీకూ కుదిరితే రేపొకసారి చీకటి పడగానే, ఆరు బయటకొచ్చి ఆకాశంలోకి ఒక లుక్కేయండి. చందమామకు కాస్త దగ్గరలో శుక్రుడు కనిపిస్తాడు ( చందమామ శుక్రుణ్ణి కప్పేసేది కూడా రేపే అనుకుంటా).
వాళ్ళను చూస్తూ చుట్టు పక్కల గమనిస్తే - సప్తర్షి మండలం కనిపించింది. ఎందుకో ఇండియాలో, మా వూళ్ళో కనిపించినంత ప్రకాశవంతంగా లేరు సప్తర్షులు! అరుంధతి అస్సలు కనిపించలేదు!
ఇంకో విషయం, మా వూర్లో నేను చూసిన ప్రతి సారి - ఉత్తరం వైపు, క్షితిజ రేఖకు కాస్త పైన కనిపించిన ఋషులు - బే యేరియాలో (కాలిఫోర్నియాలో) నడి నెత్తిమీద కనిపించారు!
సునీత విలియంస్ అట్లాంటిస్‌లో ఈ పాటికే బయలుదేరింది భువికి. క్షేమంగా అట్లాంటిస్ అందులోని వ్యోమగాములు భూమ్మీదకు రావాలని కోరుకుందాం!

మళ్ళీ సిరివెన్నెల గారి ఇంటర్వ్యూ మీద

2007-06-16T14:50:00.000+05:30

This post has been deleted.

మాఫియా...మాఫియా...!

2007-06-14T03:25:00.000+05:30

ఇదంతా ఒక పెద్ద మాఫియా వ్యవహారం లాగుంది!

మొన్న ఒక కాంట్రాక్టరు జాబుకు అప్ప్లై చేసా. నా స్కిల్స్, అనుభవం సరిగ్గా సరిపోతాయా ఉద్యోగానికి! రిక్రూటర్ కాల్ చేసింది. నీ రెసుమేలో సప్లై చైన్ మేనేజ్మెంట్ లో పనిచేసినట్లు కనిపించడం లేదే అంది. నీ కళ్ళు కాళ్ళలో ఉంటే ఎలా కనబడుతుంది - అనుకుని, యెస్ సి ఎం అంటే అదేనమ్మా అని చెప్పా! అలాగా అనిపించడం లేదు. నువ్వు సప్లై చైన్ మేనేజ్మెంట్ లో ఎన్నాళ్ళు పని చేసేవో మళ్ళీ రాసి పంపు అన్నది.

ఫోన్లో సరే అన్నా. రెసుమే మాత్రం మార్చి పంపలేదు.

నాకెప్పుడూ ఒక అనుమానం. ఒక్క మన దేశీ రిక్రూటర్లే ఇలా ఉంటారా...మిగిలిన వాళ్ళు కూడా ఇదే టైపా అని! అదే ఒక ఫ్రెండుతో అంటే - రిక్రూటింగ్ ని మన వాళ్ళు కుటీర పరిశ్రమ క్రింద మార్చేసారు. ఇంట్లో ఖాళీగా ఉండే 'ఇంటి భార్యలు (House Wives)' ఇలాంటి అఘాయిత్యాలు చేస్తుంటారని చెప్పాడు.నాకు తగిలిన ఇలాంటి దేశీ రిక్రూటర్లలో మగ వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు!

మరో ఏడెనిమిది సైటుల్లో నా స్కిల్స్ కు, అనుభవానికి సరిగ్గా సరిపోయే ఉద్యోగం కనిపించింది. వాటిలో దేశీ కంపెనీగా అనిపించని రెండు కంపెనీలకు అప్లై చేసా. నిజానికి ఒకటే ఉద్యోగం ఉండి ఉంటుంది. వేరు వేరు స్టాఫింగ్ కంపెనీల వాళ్ళు advertise చేస్తున్నారు.

రెండు కంపెనీల్లో ఒక కంపెనీ వాళ్ళు ఫోను చేసారు. పేరు మార్క్...శుద్ధమైన పశ్చిమ గోదావరి తెలుగు యాసలో అమెరికన్ యాక్సెంటును కలపాలని విఫలయత్నం చేస్తూ సంభాషణ మొదలెట్టి ... కుశల ప్రశ్నలయ్యాక 'గంటకెంత? ' అడిగాడు. ప్రశ్న ఎందుకో నచ్చలేదు! ఏదో గుర్తొచ్చింది!!'ఎంత వరకు ఇవ్వగలరు?' అడిగేను, ఇంగ్లీషును తెలుగులో మాటాడుతూ!అవతల నుంచీ 'యాభై''నూట యాభై?' సరిగ్గా నాకు వినిపించలేదేమోనని అనుమానమొచ్చి అడిగా!'అవును.. యాభై...ఫైవ్ జీరో' అన్నాడు.సెల్లు ఫోనులతో ఇదొక చిక్కు!'చాలా తక్కువ ''మాకు డైరెక్టు క్లైంటు కాదు. మూడు లేయర్లున్నాయి 'చెప్పాడు. మంచి రేటొచ్చే ప్రాజెక్టు దొరికితే పిలుస్తానన్నాడు.ఎంత మందిని చూడలేదూ అనుకున్నా!

క్లైంటిచ్చే 100 - 125 లో పని చేసేవాడికి దొరికేది యాభై!

మర్నాడు మరో కంపెనీ బాబు కాల్ చేసాడు. వీడూ తెలుగే! కాకపోతే ఏ ప్రాంతమో తెలియలేదు. పేరు మాత్రం 'Jonathan శాస్త్రి ' అని చెప్పాడు!

క్లైంటుతో ఇంటర్వ్యూ పెట్టిస్తానన్నాడు. పెట్టించాడు.

ఇంటర్వ్యూ అయి పోయాక బయటకు వస్తుంటే, పార్కింగ్ లాట్‌లో, ఒక చెట్టు క్రింద శాం కనిపించాడు. నాకు శాం చాలా కాలంగా తెలుసు. కొన్నేళ్ళు ఇద్దరం కలిసి పనిచేసాం కూడా!

ఇంటర్వ్యూ సంగతి తెలుసుకుని, ఏ కంపెనీ వాళ్ళ ద్వారా అనడిగాడు.చెప్పేక ... ముందు తెలిసుంటే నిన్ను భలే గైడ్ చేసుండే వాణ్ణే...అని ఒక నిమిషం బాధ పడి 'ఈ ఉజ్జోగం నీకు రావడం చాలా కష్టం...ఇక్కడ పోలిటిక్స్ బహు మెండూ అన్నాడు.'అలాగా' అన్నా! ఏదో అన్ని రంగాల్లోకి చొచ్చుకు పోయింది కంప్యూటరూ ఇంటర్నెట్టూ అంటారు గానీ, నాకైతే పోలిటిక్స్‌లేని ఫీల్డే లేదని పిస్తుంది.'నేను చెప్పానని ఎవరితో అనకు... హైరింగ్ మేనేజర్‌కూ, నిన్ను పంపిన కంపెనీకీ పడదు. ఫలానా ముడుపుల కంపెనీనుంచే వాడు హైర్ చేస్తాడు ' చెప్పాడు.'అలాంటప్పుడు నన్నెందుకు పిలిచినట్లు ' అన్నా.'పక్క మేనేజర్లకు అనుమానం రాకుందా ' అని నవ్వి 'ఇంకా అర్థం కాలేదా... వివరంగా చెప్పనా ' అన్నాడు.
అసలే చెట్టు క్రింద ఉన్న సంగతి మర్చి పోయి, నిలువుగా తలూపాను.

'ముడుపుల కంపెనీ వాడికి ముడుపులు ఇస్తుంది, గంటకు ఇంతని ' అన్నాడు.

'మరి అకౌంటులూ...టాక్సులూ...అయ్యారెస్‌లూ...' అంటూ నా సందేహాల లిస్టు తీసా. చెవులు కనిపిస్తే, పువ్వులు పెట్టే రకమని శాం కి పేరు. వీడు చెప్పే వాటిలో వాస్తవమెంత ఉంటుందో కనుక్కోవడం కాస్త కష్టమైన పనే!

'నువ్వు ఇంకా ఎదగలేదోయ్ హోలు మొత్తంగా చెబుతా విను ' అంటూ ఇలా చెప్పుకు పోయాడు.
కంపెనీ గంటకు వంద ఇస్తుందనుకుందాం. మేనేజరు ఒక పది నొక్కుతాడు. లీడొక అయిదు...ఒక్కోసారి ఇంటర్వ్యూ చేసి ఓకే చేసే వాళ్ళు ... వీళ్ళు సాధారణంగా లీడు క్రింద పని చేసే వాళ్ళై ఉంటారు...అయిదు డాలర్లను సమానంగా పంచుకుంటారు. ఆవిధంగా బడ్జెటయిపోయే వరకు ప్రాజెక్టు సాగుతుంది. డబ్బెలా ఇస్తారు - అనేగా నీ ప్రశ్న - పర్సనల్ చెక్కుల రూపంలో - ఇండియాలో ఉండే బంధువుల పేరుల మీద, స్నేహితుల పేరుల మీద - వేరు వేరు చెక్కులను చిన్న చిన్న మొత్తాలుగా విడగొట్టి ఇస్తారు. మేనేజర్ ఇండియన్ కాకపోతే, ఈ పంపకాలన్నీ ఎలా జరుగుతాయో నాకూ పూర్తిగా తెలియదు...బహుశా బహుమతుల రూపంలో ఉంటాయేమో అని ఆపాడు.

ఇదంతా వినేసరికి నాకు మాఫియా గాంగుల గురించి అక్కడక్కడా చదివింది గుర్తొచ్చింది...కాంట్రాక్ట్ జాబ్స్ వెనక ఇన్ని కాంట్రాక్టులుంటాయా అని!

'నువ్వొక పని చెయ్యి. నీ అప్‌డేటెడ్ రెసుమేని నాకు పంపు. మనకు తెలిసిన వాళ్ళ ద్వారా వర్కవుట్ చేద్దాం. నాకు మాత్రం ఆరో ఏడో ఇవ్వు గంటకు 'అన్నాడు శాం ముక్తాయింపుగా!

***** ఇదంతా కల్పన కాదు. అలాగని వంద శాతం వాస్తవం కాదు. ఇక్కడి ఉద్దేశ్యం హైరింగ్ మేనేజర్లు అందరూ డబ్బులు తీసుకునే వాళ్ళని చెప్పడం ఎంత మాత్రమూ కాదు. *****

సుధా మూర్తి 'అమ్మమ్మ చదువు' కథల పుస్తకం - ఒక సమీక్ష

2007-06-09T13:42:00.000+05:30

ప్రతి గురువారం న్యూయార్కర్ మాగజీన్ వస్తుంది పోస్టులో! దాని మొహమోసారి చూసి, హాల్లో ఒకట్రెండు రోజులు, ఆఫీసు రూములో రెండ్రోజులు - అక్కణ్ణుంచీ బెడ్ రూములో మంచం పక్కన బల్లమీద మరో రెండ్రోజులుంచి - 'చెత్త రోజున' (Trash day) గరాజ్లో ఒక పక్కన్న, దొంతరగా పేరుకుపోయిన మిగిలిన సంచికల సరసన చేరుస్తాను. మర్నాడు క్రొత్త సంచిక రాక...వారంలో గరాజ్లోకి పోక...అతి మామూలుగా!

ఇంతా తెలిసి కూడా subscription ఆపేద్దామా అంటే మనసొప్పదు. ఏదో రకంగా తీరిక చేసుకుని చదివేయ్యొచ్చన్న ఆత్మ విశ్వాసం!

ఇక చదవలేక పోవడానికి నాకు నేను చెప్పుకునే కారణం టైము లేక పోవడం...ఎలా వుంటుంది, సెల్లులో ఉచిత నిమిషాల టైములో కనీసం గంట మాటలు, టీవీ తో రెండు మూడు గంటలు...కంప్యూటర్తో రెండు గంటలు(పని నుంచీ ఇంటికొచ్చాక)! టీవీలు, కంప్యూటర్లు, ఫోనులు(అందుబాటులో) లేని కాలంలో జనం ఏమి చేసేవారు? బహుశా న్యూయార్కర్ లాంటి పత్రికలను, పుస్తకాలను చదివేవారేమో!

నేనూ కొన్నాళ్ళు టీవీ మానేసి, పుస్తకాలు చదువుదామనుకున్నా. గరాజ్లోకి వెళ్ళడానికి బద్దక మేసి, పుస్తకాల షెల్ఫ్ లో నేను మూడేళ్ళ క్రితం ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు తెచ్చుకున్న పుస్తకాల్లోంచీ ఒక చిన్న సైజు పుస్తకాన్ని అందుకుని, దానికి అంటుకున్న దుమ్ము దులిపి, చదవడం మొదలెట్టాను!

ఆ పుస్తకం పేరు 'అమ్మమ్మ చదువు'! కథల పుస్తకం. ఆంగ్లం నుంచీ అనువదించబడింది. వ్రాసింది సుధామూర్తి!! తెలుగులోకి అనువదించింది 'ద్వారక'.

ముందుమాటలో - టీవీలు లేని కాలంలో పల్లెటూళ్ళో పుట్టి, ఇంట్లో పుస్తకాలనే మనోరంజక వస్తువులుగా భావించానని సుధామూర్తి గారంటారు! ఈ పుస్తకంలోని కథలన్నీ రచయిత్రి స్వీయ అనుభవాలే(ననిపిస్తుంది)!
మొదటి కథ 'అమ్మమ్మ చదువు'. మనవరాలితో కథలు చదివించుకునే, చదువు రాని అమ్మమ్మ కథ ఇది. ఆ రోజుల్లో కన్నడ రచయిత్రి త్రివేణి వ్రాసే సీరియల్ నవల భాగాన్ని, మనవరాలు పొరుగూరు పెళ్ళికి వెళ్ళిన కారణంగా చదవలేక పోయినందుకు బాధపడ్ద అమ్మమ్మ - మనవరాలి దగ్గర చదువు నేర్చుకోవడం గురించిన కథ! స్వతంత్రత కోసం శ్రమించడానికి, వయసు అడ్డంకి కాదని, చిన్న వాళ్ళ దగ్గరైనా తెలియని విషయాలు నేర్చుకోవడంలో నామోషీ పడరాదని తెలియ జెప్పే కథ ఇది. చదువుకు, అమ్మమ్మ కే కాదు...ఈ కథను చాలా రకాలుగా అన్వయించుకోవచ్చునని పించింది. Inspirational story!

రెండో కథ సుభూషణం - అక్షరాస్యతను పెంచడానికి అమ్మ ప్రోద్బలంతో స్కూళ్ళు నిర్మించి నడిపే ఒక కొడుకు కథ. సమాజం నుంచీ సంపాదించిన డబ్బులో కొంతైనా సమాజానికి ఖర్చు పెట్టడం, అభివృద్ధికి కృషి చేయడం. ఇదే సందేశం అప్రో జె.ఆర్.డీ. కథలో కూడా కనిపిస్తుంది. అప్రో జె.ఆర్.డీ. కథలో సుధామూర్తి గారి సాహసకృత్యం గురించి కూడా తెలుసుకోవొచ్చు!

కథలు చదివేటప్పుడు, కథలో కథాంగాల సమన్వయం ఎలా వుందీ, కథ సమష్టి రూపం ఎలా ఉందీ అని అలోచించే నాకు - చిత్రంగా ఈ కథల్లోని కథాంగాల గురించి ఆలోచించి పరిశీలించే వ్యవధి దొరకలేదు! నిజ జీవిత కథలు కావడం వల్లనేమో, ఆసక్తిగా ఒక కథ తర్వాత మరొకటి చదువుకుంటూ పోయాను.

ఈ పుస్తకంలోని ఎనభై శాతం కథలు నాకు నచ్చాయి. నచ్చిన వాటన్నింటి గురించి ముచ్చటించడం కంటే - బాగా నచ్చిన వాటి గురించి వ్రాస్తే, మీ సమయం నా సమయం ఇక్కడ ఆదా అవుతాయి కదా!

'హోరెగల్లు' అనే కథ బాగా నచ్చిన వాటిలో ఒకటి. ఈ కథలో ఎదుటి వారి బాధల్ని ఓపిగ్గా సానుభూతితో వినడమనేది గొప్ప సమాజ సేవ అంటుంది రచయిత్రి. నిజమే కదూ!

నన్ను బాగా ఆకర్షించిన మరో కథ - ఎర్ర బియ్యం. ప్రకృతి ప్రళయాలొచ్చినప్పుడు, నిస్సహాయులను ఆదుకోడానికి ఇచ్చే విరాళాలు...బాధితులకు ఉపయోగపడేలా ఉండాలని చెప్పే కథ. ఏదో మనకి అస్సలు పనికి రావు అనుకున్న బట్టలను, వస్తువులను విరాళం పేరుతో మరొకరికిస్తే అవి వాళ్ళకూ ఉపయోగపడవు కదా! ఇళ్ళలోని చెత్తను వదిలించుకోవడానికి విరాళాల వంక చూపడం ఎంత అన్యాయం?!

సుధామూర్థి గారి ఉపాధ్యాయ వృత్తిలో, తారసపడిన తన స్టూడెంట్స్ గురించిన కథలూ కొన్ని ఆసక్తి కరంగా ఉన్నాయి. మూడు నాలుగు పేజీలు మించని 35 పదునైన కథలు!

పుస్తకం అట్ట వెనక 'చదువు లక్ష్యం శీల నిర్మాణం' అన్న ప్రాథమిక సూత్రానికి నిర్వచనం ఈ కథలు అని వ్రాసారు. చాలా కథల్లో అంతర్లీనంగా ఉన్న సూత్రమదే!

రచయిత్రి భర్త Infosys Founder నారాయణమూర్తి గారు. వారి గురించిన కథలు కూడా ఈ పుస్తకంలో ఉన్నాయి. చాలా ఆసక్తికరంగా, ప్రేరణ కలిగించేవిగా ఉన్నాయి.

ఇంగ్లీషులో పుస్తకం పేరు 'How I Taught My Grand Mother To Read And Other Stories'.

అనువాదం ఇంకా బాగుండవచ్చనిపించింది.

'సిరివెన్నెల' ఇంటర్వ్యూ - తగ్గిన నా అభిమానం!!!

2007-06-08T12:04:00.000+05:30

'సిరివెన్నెల' సితార కిచ్చిన ఇంటర్వ్యూ లింక్ కు పెట్టిన టైటిల్ చూసినప్పుడు, సిరివెన్నెల మీద అంతకు ముందున్న గౌరవంలో సగ పాలు పోయింది.

Interview link: http://www.koumudi.net/General/sirivennela_interview.html

డేరీంగ్ అండ్ డాషింగ్ ఏమిటి మన ఖర్మ కాకపోతే!
సీతారామశాస్త్రి చెప్పిన విషయాల్లో ఎక్కువ భాగం ఆయన అహంకారం(ఆవేదన అనిపించలేదు, ఎంత ఆలోచించినా!), స్వోత్కర్ష తప్పించి మరేమీ కనిపించలేదు.
సిరివెన్నెల గారు పాట రాస్తే అర్థం కాలేదంటున్నారట నిర్మాతలు(?)
ఇంటర్వ్యూ అంతా చదివేక - పాటల కవిగా సినిమా ఫీల్డ్ లో డిమాండ్ తగ్గిపోయినప్పుడు(లేక తగ్గి పోతోందనుకున్నప్పుడు) , మాట్లాడిన మాటల్లా అనిపించాయి.

సిరివెన్నెల మంచి పాటలు వ్రాసాడు...వ్రాయగలడు కూడా! కానీ ఇప్పుడు ఆయనతో పాటలు రాయించుకోవడానికి నిర్మాతలూ, దర్శకులూ ముందూ వెనక ఆలోచిస్తున్నారంటే, లోపం నిర్మాతల్లో/దర్శకుల్లో ఎంత ఉంటుందో, సీతారామశాస్త్రిలో కూడా అంతే ఉంటుందనిపిస్తోంది! అన్ని పాటలు తనకిస్తేనే వ్రాస్తాననడం కూదా దారుణమే!
డబ్బు పెట్టేది నిర్మాత...సినిమాను తెర కెక్కించేది దర్శకుడు. వాళ్ళ అభిరుచుల మీరకే కవి పాటలు వ్రాయాలన్నది, ఇంత అనుభవమున్న సిరివెన్నెలకు తెలియదని నేననుకోను! అలాగే అవిటివాడు, ఎవరెస్టు శిఖరం ఎత్తు సామ్యం కూడా అంతగా నప్పలేదు!
అంతగా ఇతరుల భావాలతో రాజీ పడలేక పోయినప్పుడు - బయటకొచ్చి స్వతంత్రంగా ప్రతిభను నిరూపించుకోవాలి. పరిశ్రమ ఇచ్చే డబ్బూ కీర్తీ కావాలి... పెట్టుబడి పెట్టే నిర్మాత ఏ వల్లకాట్లో కలిస్తేనేం...నాక్కావలసిన స్వతంత్రం ఇవ్వాలి - అన్నట్టుంది!
ఆద్యంతం, సిరివెన్నెల గారేదో ఒక మహోన్నతమైన దిబ్బ మీద కూర్చుండి, మిగిలిన జనమంతా (మనతో సహా) నేల మీద మరగుజ్జులై పాకుతూంటే, జాలిగా చూసి 'ప్రైవేటు' చెప్పినట్లుంది!
ఇంకో నలభై శాతం గౌరవం తగ్గిపోయింది, సిరివెన్నెల మీద!!!

సిరివెన్నెల అభిమానులూ: నేనూ సిరివెన్నెల అభిమానినే! కానీ ఈ ఇంటర్వ్యూ చదివాక, "నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయాలు" మాత్రమే ఇవి! నామీద మీరంతా యుద్దం ప్రకటించినంత మాత్రాన నా అభిప్రాయాలు మారవు!!

- సిరి

భయమేస్తోంది!

2007-06-07T11:26:00.000+05:30

మా పెద్దమ్మకు వంట్లో బాగోలేదని తెలిసింది.

ఇప్పుడామెకు అరవయ్యారేఏళ్ళు. పిల్లల్లేరు. ఆమె భర్త చాలా యేళ్ళ క్రితమే పోయాడు.
నా చిన్నతనంలో ఆమెను చూడ్డానికెళ్ళినప్పుడు జరిగిన ఒక సంఘటన గుర్తొస్తోందిప్పుడు.

చుట్టపు చూపుగా, అమ్మతో కలిసి, పెద్దమ్మ వాళ్ళ వూరు వెళ్ళాను. అప్పట్లో ఆమెకు రెండు గేదెలుండేవి. అక్కడా ఇక్కడా కూలి పనులతో బండి నెట్టుకు వచ్చేది.

మేము వెళ్ళేసరికి, వసారాలో గుంజ కానుకుని కూచుని, ఇంటి ముందు వేప చెట్టుకు కట్టేసిన గేదెను చూస్తోంది.నేనంటే ఎంతో ఆపేక్ష ఆమెకు. అయినా మా రాకకు ఎప్పటిలా ఆమె సంతోషించినట్లు కనిపించలేదు.

పలకరింపులయ్యాక, తెలిసిందేమంటే - గేదెకు వొంట్లో బాగోలేదని, అందుకే పెద్దమ్మ బాధ పడుతోందనీ!

ఆ వూళ్ళో పశువుల డాక్టరున్న గుర్తు కూడా లేదు నాకు.మనుషులకు సుస్తీ చేస్తే, మాత్ర లేసుకుంటే తగ్గి పోతుందనుకుంటాం. మరీ దగ్గర వాళ్ళైతే కాస్త ఊరడిస్తాం. పెద్ద జబ్బైతే మనం బాధపడుతూ, జబ్బున పడ్డ వాళ్ళను ఓదారుస్తాం! అంతే కానీ, ఇలా జంతువులకు జబ్బు చేస్తే, పెద్ద వాళ్ళెవరూ బాధ పడగా నేనప్పటికి చూళ్ళేదు(నా వయసప్పుడు పదమూడో పద్నాలుగో). అందుకే నేను చాలా ఆశ్చర్య పోయా. పైపెచ్చు, నన్ను చూడగానే నవ్వుతూ వచ్చి, నా బుగ్గ మీద ఒక ముద్దెట్టి - తింటానికి శనగ పప్పు ఉండలో, నూగు జీడీలో ఇచ్చే పెద్దమ్మ అలా పట్టీ పట్టనట్లు ఊరుకునేసరికి, నాక్కాస్త కోపమొచ్చిన గుర్తు!

'దానికేమీ కాదులేవే, రేపొద్దుటికి మామూలైపోతుంది' అని ఊరడించబోయింది అమ్మ!

దిష్టి తగలకుండా, గాలీ ధూళీ సోకకుండా - తాయొత్తు, వెంట్రుకలతో పేనిన మంత్రించిన తాడు గేదె కాలికి కట్టించారు. గేదె కూడా పడుకుని, పుసులు కట్టిన కళ్ళతో మగతగా, దీనంగా చూస్తోంది! నాక్కూడా ఒక్క క్షణం జాలేసినట్లు గుర్తు! మన భాష మాట్లాడక పోయినా, మన తిండి తినక పోయినా, మన రాగద్వేషాలకు మనిషిలా స్పందించకపోయినా - అదీ ప్రాణే కదా! దానికీ బాధ ఉంటుంది కదా, అనిపించి ఉండొచ్చావయసులో...ఆ వయసు అలోచనల్లో, భాషలో!

దీపాలు వెలిగించి(మా పెద్దమ్మ వాళ్ళింట్లో కరెంటు లేదు) అమ్మ వంట చేసింది. పెద్దమ్మ ఏదో తిన్నానని పించి లేచింది. మజ్జిగన్నం నేను తినలేనని - పొద్దున తోడు పెట్టిన పెరుగు వేసారు. పెరుగు ముద్ద నోట్లో పెట్టుకున్నాక, ఆరు బయట పడుకున్న గేదె మొహం గుర్తొచ్చింది. ఇక పెరుగన్నం తినబుద్దేయలేదు.

ముగ్గురం మళ్ళీ వసారాలోకి చేరాం. కిరోసిన్ లాంతరు వెలుగులో గేదె కళ్ళు చూస్తూ నేను, దీనంగా మా పెద్దమ్మ, అనునయిస్తూ అమ్మ.

పెదనాన్న పోయినప్పుడు కూడా మా పెద్దమ్మ ఇంత బాధ పడుండదనిపించింది!

అమ్మ 'ఇక వూరుకోవే...పద పక్కలేసుకుని పడుకుందాం' అంటే -
'ఎనిమిదొందలు పోసి కొన్నా. కొని రెణ్ణెళ్ళు కాలేదు...ఇదిప్పుడు జబ్బున పడి పోతే - ఆ ఎనిమిదొందలు ఏట్లో పోసినట్టేగదే. రెండో బర్రె, సేరు పాలు కూడా ఇయ్యడంలేదు. పాల ఖాతాలకు పాలు పొయ్యకపోతే, నా బతుకెలా?' అని చిన్నగా ఏడవడం మొదలెట్టింది!

అప్పట్లో, గేదె జబ్బుకు మా పెద్దమ్మ బతుక్కు ఉన్న 'ఆర్థిక' పరమైన లంకె నాకర్థం కాలేదు! అన్ని సంబంధాలు హార్థిక పరమైనవని అపోహ పడే అమాయకపు బతుకది(ఇప్పటికీ ఆ అమాయకత్వం నుంచీ పూర్తిగా బయటకు రాలేదని అప్పుడప్పుడూ చీవాట్లు పడుతుంటాయి).

ఆ సంఘటన గురించి ఇప్పుడాలోచిస్తుంటే - చాలా ప్రశ్నలు!
గేదె చనిపోతే, కేవలం తనకు ధన రూపంలో జరిగే నష్టం గురించి మాత్రమే ఆలోచించి మా పెద్దమ్మ బాధ పడిందా? తన బాధలో జీవ కారుణ్యపు కోణం అస్సలు లేదా? పెదనాన్న పోయినప్పటి బాధకు, గేదె పోతుందేమోనని పడే బాధకు సామ్యాలున్నాయా?

ఆలోచించాలంటే భయమేస్తోంది!

- అతిథి

కీర్తి కోసం కోటి ఎత్తులు

2007-06-05T12:52:00.000+05:30

'కీర్తి కోసం కోటి ఎత్తులు' అనిపిస్తుంది కొందరిని చూస్తుంటే, కొందరి చేష్టలు వింటుంటే!పాటలు పాడడమంటే అమితోత్సాహమున్నట్లు అగుపించే ప్రాణి ఒకడున్నాడు. ఉండడమేగాక నాకు స్నేహితుడుకూడా అయ్యాడు. అతడి పేరు 'వాసు'(అనుకుందాం)!

వాసుని ఎప్పుడు కలిసినా, ఏదో మూలుగుతున్న శబ్దం చేస్తూ, కనిపించేవాడు మత్తెక్కిన కళ్ళ తో! పరిచయమైన క్రొత్తల్లో, ఏదైనా బాధతో ఏడుస్తున్నాడేమో అనుకునే వాణ్ణి!

ఒక రోజు 'నీకొచ్చిన కష్టమేమిటో చెప్పు బాసు' అనడిగాను కూడా!

'అబ్బే కష్టమేమీ లేదు. రసగంగలో ఈదులాడే టప్పుడు ఇలాగే కనిపిస్తాను. నావి ఏడుపుగొట్టు కళ్ళు కావు - అర్థ నీమిలత నేత్రాలు' అన్నాడు వాడు.

దాంతో నాకేడుపొచ్చినంత పనైంది!

గొంతు బాగోదు. అందుకునే పాటలు అఘోరించినట్లుంటాయి. Facial expressions ఏడ్చినట్లుంటాయి. వీటన్నింటికీ తోడు, సగం మూసిన కళ్ళతో, ఆ మూలుగొకటి!

వూళ్ళో శ్రీరామనవమి పందిళ్ళలో వీడిని చూసి మైకులు దాచేయడం ఎప్పటినుంచో జరుగుతోంది.

ఈ మధ్యన పెళ్ళి కొడుకులు, వీడు పెళ్ళి మండపాల ఛాయలకు వస్తే, పెళ్ళి పీటల మీంచీ 'లేచి' పోతామని ప్రకటించేశారు. ఆడ పెళ్ళి వారు, వీడిని పెళ్ళిళ్ళకు పిలవడం మానేసారు.

ఊళ్ళో దొంగల హడావిడి ఉన్నప్పుడు, ఊరి జనం రాత్రుళ్ళు వంతులు వేసుకుని కాపలా తిరిగినట్లు - పెళ్ళి పందిళ్ళ దగ్గర కొంత మంది వీడిని అడ్డుకోడానికి వంతులు వేసుకుని కాపలా ఉండడం మొదలెట్టారు.

కొన్నాళ్ళు పాపం చిన్న పిల్లలు దొరికిపోయే వాళ్ళు...ఏదో చాక్లెట్లకు , బిస్కట్లకు ఆశ పడి! వీడి పాట కచేరీ దెబ్బకు, పిల్లలకు దడుపు జ్వరాలు రావడం మొదలయ్యాక - పెళ్ళి పందిళ్ళ కాపలా వ్యవస్థ పిల్లల సంరక్షణ వరకు విస్తరించింది.

ఇంత జరుతున్నా - వాసు వాడి మానాన వాడు, పాటలు రాసుకుంటూ, పాడుకుంటూ ఉన్నాడు! పైపెచ్చు - రోడ్డు మీద పోయే ఏనుగు, మొరిగే కుక్కల్ని పట్టించుకుంటే ఎలా అని, తన్ని తాను ఏనుగును చేసుకుని - తన టాలెంటు చూసి ఓర్వలేని కుళ్ళు బోతు జనం అరుపులు తానెన్నటికీ పట్టించుకోనని - చెవుల్లో దూది పెట్టుకుని తన పాటనాపలేరని - పాట రూపంలోనే కక్కేవాడు.

మన ఖర్మ కాలి, పాట అయ్యేదాకా ఆ దరిదాపుల్లో ఉంటే, తన పాటలను ఎంత మంది ఎలా మెచ్చుకు(కుంటు)న్నారో చిట్టా విప్పి మరీ చెప్పేవాడు.

వినే వాళ్ళకు అసలు విషయం తెలిసినా, తెలియనట్లు నటిస్తూ వినోదం పొందేవాళ్ళు. వాడికి ఇంకో నాలుగు తాటాకులు కట్టి నవ్వుకునేవాళ్ళు.

వాసు ధ్యేయమల్లా మంచి గాయకుడిగా పేరు తెచ్చుకోవడం. విరివిగా సన్మానాలు, సత్కారాలు పొందడం.

ఒకసారి తెగించి, 'బాసూ - నీకేమైనా సంగీతం తెలుసా, ఎక్కడైనా నేర్చుకున్నావా' అనడిగా.
కోకిల ఎక్కడ నేర్చింది గానం, తంబురా ఎవడిదగ్గర నేర్చుకుంది రాగం అంటూ, చెవులు బొప్పి కట్టేలా, ఆశువుగా పాటలు కట్టి మరీ ఉతికి ఆరేసాడు.

అప్పటినుంచీ వాణ్ణి పూర్తిగా తప్పించుకు తిరగడం మొదలు పెట్టా! మిత్ర బృందంలో మిగిలిన వాళ్ళు కూడా అత్యవసరమైతే తప్ప వాసుకు ఎదురుపడటం మానేసారు.

అదలా ఉండగా, నిన్న ఒక స్నేహితుడు కాళ్ళకు చేతులకు బేండేజీలు కట్టుకుని కనిపించాడు, విషయమేమిటని పలకరించా!

ఒక్కసారిగా భోరు మన్నాడు. నిన్న ఏదో పొలిటికల్ పార్టీ మీటింగుకు వెళితే, అక్కడ అందరికీ షాకిస్తూ వాసు ప్రత్యక్షమయ్యాడట. కార్యకర్తలను తోసుకుంటూ వెళ్ళి, వేదిక నెక్కి, మైకు దొరక పుచ్చుకుని - పార్టీ మీద తను కట్టిన పాటను పదే పదే పాడటం మొదలెట్టాడట.

మంత్రిగారు బ్రతిమలాడినా, కార్యకర్తలు కాళ్ళా వేళ్ళా పడ్డా, పోలీసులు బెదిరించి మైకు కట్ చేసినా ఇసుమంతైనా కనికరించలేదట వాసు. దాంతో అందరూ తలో దిక్కుకు పరుగులు తీస్తూ పారిపోయారని, ఆ తొక్కిసలాటలో తనకు గాయాలయ్యాయని చెప్పాడు!

నాకు వెన్నులోంచీ వణకు పుట్టింది. చిరంజీవి స్టాలిన్ సినిమా చివరి సీనులో, లారీలోంచి ఒక రౌడీ ప్రకాష్ రాజ్ తో మాట్లాడుతూ - కత్తులు, బాంబుల రేంజి ని దాటి ఎక్కడికో ఎదిగి పోయాడని చెబుతాడు. అది గుర్తొచ్చింది నాకు, వాసును తలుచుకుంటే!

వాడి పాటల సత్తా వాడికి తెలియక - నిజంగానే తాను గొప్పగా పాడుతున్నానని, పాటలు కడుతున్నానని - వాసు అనుకొంటున్నాడని ఎందుకో నాకనిపించదు.

పోనీ ధనరూపంలో ఏమైనా లభిస్తోందా అంటే అదీలేదు.

మరెందుకిదంతా అంటే - ముతగ్గా చెబితే 'దురద', నాజూగ్గా చెప్పాలంటే 'కీర్తికండూతి'!
వాసు లాంటి వాళ్ళు, అన్ని రంగాల్లోనూ కనిపిస్తుంటారు!! తస్మాత్ జాగ్రత్త!!!

- అతిధి

బాదంకాయ పళ్ళెం

2007-06-02T13:54:00.000+05:30

ఇవ్వాళ మధ్యాహ్నం భోజనం చేసేప్పుడు మా అబ్బాయి (కొడుకు)తో చాలా పెద్ద గొడవే అయింది! తింటే తిను లేకుంటే మానేయ్ అన్నదాకా వెళ్ళింది వ్యవహారం.
సాయంత్రమయ్యాక మా అమ్మకు యధాలాపంగా ఫోన్ చేసాను. చాలా రోజులౌతోంది ఫోను చేసి అన్నదామె.
మీ మనవడు నాక్కాస్త టయమిస్తే కదా ఫోను చేసేది అన్నా! పిల్లలు పుట్టకముందు, ఎవరైనా పిల్లలను సాకుగా చూపించి - ఫంక్షన్లు ఎగ్గొట్టినప్పుడు, బోర్ కొట్టే పూజలకు రానప్పుడు ... ఆహా పిల్లలున్న వాళ్ళ పని ఎంత హాయి! ఎంచక్కా పిల్లల పేరు చెప్పి నానా హింస తప్పించుకుంటున్నారు అని తెగ కుళ్ళు కునే వాళ్ళం. కానీ మాకూ పిల్లలొచ్చాక( మాకు ఇద్దరు - ఒకబ్బాయి ఒకమ్మాయి), పిల్లలు గల వాళ్ళ బాధలు అర్థమవుతున్నాయి. కుళ్ళు స్థానంలో, జాలి చేరింది! మొన్నీ మధ్య ఒకరికి ఫోను చేసి, చిన్నపాటి confession కూడా ఇచ్చేసాను.
మళ్ళీ మా అమ్మతో ఫోను సంభాషణలోకి వస్తే - అంత అల్లరి చేస్తున్నాడా అనడిగింది. వాడు అల్లరి స్థాయిని ఏనాడో దాటేసాడు, అల్లరికి కొత్త అర్థాలు చెబుతున్నాడు అని వాపోయా!
ఇంతకీ ఏమి చేసాడు అనడిగింది.
వాడి ఫ్రెండెవడికో Cars movie charectars బొమ్మలున్న కంచం, గిన్నె (bowl), గ్లాసూ ఉన్నాయట. అవి తనకూ కొనాలట. వాటిలోనేఆహారం, ఫలహారం మింగుతాడట... అంటూ మళ్ళీ కోప్పడుతూ చెప్పాను.
పాపం పిల్లాడు అంది మా అమ్మ.
నీలాంటి వాళ్ళ వల్లనే పిల్లలు చెడి పోతున్నారు అన్నాను.
పోన్లే వాడేదో ముచ్చట పడుతున్నాడు కొనిద్దూ అంది.
నన్నేదో వూరడిస్తుందని తనముందు వాపోతే, ఈవిడ కూడా వాడినే వెనకేసుకొస్తోంది ... అందుకే అసలు కంటే వడ్డీ ముద్దంటారు.
ఇంత పెద్దదానివి నువ్వే అలా అంటే ఎలా? ఏ పళ్ళెం లో తింటే ఏమిటి? తినే అన్నం కూరలూ ఒకటే కదా అన్నాను కోపంగా!

అబ్బా ఆ వయసులో వాడికవేమి తెలుస్తాయి - పాపం వాడడిగింది ఇవ్వొచ్చుగా అంటూ ఆవిడ మొదలెట్టింది.

Cars movie లో కారెక్టర్లన్నీ వాడికి తెలుసు. ఏ పళ్ళెంలోనైనా తినే పదార్థాలు ఒకటేనని ఎందుకు తెలియదు అనడిగాను.

నువ్వూ చిన్నప్పుడు అంతే! చిన్నప్పుడేమిటి, హైస్కూల్లో చదువునకునేటప్పుడూ అంతే. బాదంకాయ పళ్ళెంలో తప్పితే తిననని! అప్పుడు నేనూ నీకులాగే చాలా లాజిక్కులు చెప్పేదాన్ని. నువ్వు వింటేగా! చుట్టాలొచ్చినప్పుడు కూడా నీ పళ్ళెం నీకే కావాలని ఒకటే గోల. గుర్తు లేదా అడిగింది అమ్మ!

మా ఇంట్లో బాదం షేపు పళ్ళెం, వంకులున్న స్టీలు గ్లాసు నాకింకా గుర్తే! వాటిలోనే తినాలని తాగాలని మారాం చేయడం ఇప్పుడిప్పుడే గుర్తుకొస్తోంది. అప్పుడప్పుడూ అలగడం కూడా!

అంత బాగా గుర్తులేదు...అంటూ కార్ తాళాలు తీసుకుని - సర్లే అమ్మా మళ్ళీ కాల్ చేస్తా. షాపులు కట్టేసే టయమయింది... వాడికా ప్లేటు గిన్నె కొనుక్కొస్తా అంటూ ఫోను పెట్టేసాను, మా అబ్బాయిని తీసుకుని షాపుకు బయల్దేరడానికి సిద్ధ మవుతూ!

మన తెలుగు కవిత్వానికి మళ్ళీ మంచి రోజులు రావాలి

2007-05-23T12:18:00.000+05:30

సీసాలు, కందాలు అయినంత మాత్రాన కవితామయమైపోవు కదా, అన్నీ!
ఎక్కడో చడివిన ఈ క్రింది లైనులు చూడండి:

అప్పి కట్లకు బాపట్ల అయిదు మైళ్ళు (తేటగీతి ఛందస్సులో ఒడిగే పాదం).
ఆంధ్ర పత్రిక ఇచ్చట అమ్మబడును (మరో తేటగీతి పద్య పాదం).

గణాలు సరిగ్గా సరిపోయాయి. యతి స్థానం చక్కగా కుదిరింది. అర్తమున్న వాక్యమే అవతరించింది (నా దృష్ఠిలో అర్థమున్న వాక్యం).
కానీ అలా మూసలో అచ్చొత్తినంత మాత్రాన పదాలు కవిత్వపు స్థాయికెళతాయా?

ఒక అనుభవాన్నో, ఒక సత్యాన్నో - అనుభవించిన వాడు, శోధించిన వాడు... ఆ ఉద్విగ్న తరంగాలను తనలో దాచుకోలేక, పసి పాపలా కేరింతలు కొడుతూ, చుట్టూ వున్న వాళ్ళతో పంచుకోవాలనుకుని, అందుకు కవిత్వాన్ని వాహకంగా ఎంచుకుంటాడు.
చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళలో కొందరు ఆ భావతరంగాలకనుగుణంగా స్పందిస్తారు. కొందరు 'ఇదేమి గొడవ' అంటూ ప్రక్కకు తప్పుకుంటారు. మరికొందరు 'నీ ఆవేశాన్ని అలాకాదు వ్యక్తంచేసేది. ఆ చేతుల్ని ఇంకాస్త పైకెత్తు. స్వరంలో గమకం పెంచు. కాళ్ళను ఇంకాస్త వొంచు. భoగిమ కొంచెం మార్చు...అద్గదీ...అలా వ్యక్తం చేయాలి' అంటూ సలహాలు మొదలెడతారు.

అలా అనుభవాన్ని ఇలా మాత్రమే, ఈ పరిధుల్లోనే, ఈ సూత్రాలకు లోబడే అభివ్యక్తీకరించాలి అని శాసించడం అంత సబబు కాదు అనిపిస్తుంది నాకు. కానీ, అర్హత గల వాళ్ళు - పదాల సమూహం కళ స్థాయిని అందుకునేందుకు ఉపయోగపడే సలహాలివ్వడం వల్ల కవికి కవిత్వానికి మేలు జరుగుతుందని నా నమ్మకం.

కట్టుబాటులను కాదనక, సంప్రదాయానికి తల ఒగ్గి అందరూ వ్రాసి ఉంటే మనకొక గురజాడ, శ్రీశ్రీ, తిలక్, ఇస్మాయిల్, అజంతా, మో లాంటి కవులు ఇప్పుడున్న రూపాల్లో దొరికేవారా? సందేహమే!

ఇకపోతే - నినాదాలు, పేలవమైన నిర్మాణాలు, స్పష్టత లేక పోవడం (క్లిష్టత కాదు!) ఈ మధ్య వొస్తున్న కవిత్వంలో కొట్టొచ్చినట్లు కనిపించే లోపాలు(కొన్నింటికి మినహాయింపులు ఉండొచ్చు).
ఒక భావం/అనుభూతి కవితగా రూపం పోసుకుని - పాఠకుడిలో/శ్రోతలో రస స్పందన కలగజేస్తే (కవి అనుభవించిన స్థాయిలో కాకున్నా సరే)-ఆ రచన కవిత్వంగాను, కళ గాను మారినట్లేనని నేననుకుంటాను.

పద్యాల బాటన నడుస్తున్న కవితా రధాన్ని, మాత్రా ఛందస్సుల గేయ మార్గంలోకి...అక్కణ్ణుంచీ వచనంలోకీ మళ్ళించి ఎందరి మెప్పునో పొందిన మన ప్రియతమ కవులే, ఈ నాటి కవిత్వ స్థితికి పరోక్షంగా కారకులేమోనని పిస్తుంది!

అన్ని రోజులూ ఒకేలా వుండవు కదా! మన తెలుగు కవిత్వానికీ మళ్ళీ మంచి రోజులు వస్తాయని ఆశ!

ఉద్యోగ పర్వం మధ్యలో

2007-05-22T13:15:00.000+05:30

ఏ ఉద్యోగంలోనూ శాటిస్ ఫాక్షన్ ఉండడంలేదు. రెండేళ్ళలో నాలుగు ఉద్యోగాలు మారా! అయినా పరిస్థితిలో మార్పులేదు! ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే!
చదివిన చదువుకు చేస్తున్న ఉద్యోగానికి సంబంధంలేదు. ఇండియాలో ఉపాధి కరవైన వేళ, అమెరికాలో జాబనగానే ఎగిరి గంతేసి వచ్చింది నేనే! మొదటి అయిదేళ్ళు ఆలోచించే తీరిక లేకుండా, అంతా ఆహా ఓహో అన్నట్లు గడిచింది. అక్కణ్ణుంచి ఎన్నాళ్ళిలా అంటూ మొదలై...ఉందిలే మంచి కాలం ముందు ముందునా అనుకుంటూ మరో రెండేళ్ళు, ఇంకా ఒకే కంపెనీలో కూర్చుంటే లాభం లేదని వేట మొడలెట్టా.
కంపెనీ మారినా, టైటిల్ మారినా ... మనిషి మారలేదు, ఆటని ... అన్నట్లు చేసే పని పెద్దగా మారలేదు.
మళ్ళీ వెదుకులాట, మరో కొలువు! మరో కొలువు...మరో కొలువు!
ఉదయం మా పక్కింటావిడ కనిపించి...మళ్ళీ ఉద్యోగం మారావటగా కంగ్రాట్సని వూరుకోకుండా, నీకు వెంట వెంటనే భలే ఉద్యోగాలు దొరుకుతున్నాయే అని ఆశ్చర్య పోయింది. ఇల్లు కాలి ఒకడేడుస్తుంటే అన్న సామెత గుర్తొచ్చింది.
పై మెట్టు ఎక్కే స్కిల్స్, అనుభవం ఉన్నా, అవకాశపు నిచ్చెన అగుపించడంలేదు.
ఇదే మాట ఒక ఫ్రెండ్ తో అంటే, నువ్వు కుదురుగా ఒక చోట పనిచేస్తేగా ఎగప్రాకే అవకాశమొచ్చేది అన్నాడు! ఇంకెవరైనా ఆ మాట చెబితే, నిజమో కాదో కాస్తన్నా ఆలోచించే వాణ్ణి! మిత్రుడు, ఎనిమిదేళ్ళుగా ఒకే కంపెనీలో...మారని జాబ్ టైటిల్ తో పని చేస్తూ ఉన్నాడు.
అలా అని నా స్కిల్స్ లోనో, నా ప్రయత్నాల్లోనో లోపం లేదని కాదు! ఉంటే ఉండొచ్చు అని ఆలోచిస్తూ పోతే, నా కేమి కావాలో నేనే ఇథమిద్దంగా తెలుసుకోక పోవడం ప్రధాన ప్రతిబంధకంగా కనిపించింది, మిగిలిన లోపాలు ఒకటీ అరా ఉన్నా!

ఫ్రెండ్స్ తో మాట్లాడేటప్పుడు, నేనున్న పరిస్థితుల్లో ఇంకా కొందరున్నారనిపించింది.
ఈ సమస్యకు పరిష్కారం - ఇండియా వెళ్ళి అక్కడ ఉద్యోగం వెదుక్కోవడమేనని కొందరి అభిప్రాయం! అదెంత వరకు ఉపయోగిస్తుందీ అని ప్రస్తుతపు నా ఆలోచన!

ఎంకి పెళ్ళి - సుబ్బి చా...

2007-04-23T13:14:00.000+05:30

ఐశ్వర్య, అభిషేక్ ల పెళ్ళి గురించి పత్రికల్లో చదివినప్పుఢు, ఎంతలా డబ్బు, పరపతి ఉంటే మాత్రం పెళ్ళిని అంత ఆర్భాటంగా జరుపుకోవాలా అనిపించింది. కొన్ని వెబ్ సైటులైతే, ఈ పెళ్ళిని వెడ్డింగ్ ఆఫ్ ద సెంచరీగా అభివర్ణించాయి. క్రొత్త జంట, వాళ్ళ పెద్దలతో దైవ దర్శనానికి తిరుపతి వెళ్ళి, కొన్ని గంటల పాటు మామూలు భక్తుల్ని ఇబ్బందుల పాలు చేశారని పత్రికల్లో చదివి - భారత దేశంలో ఇబ్బందులు లేని బతుకు కేవలం, సినిమాల వాళ్ళకు, రాజకీయులకు...బాగా డబ్బున్న వాళ్ళకేనని మరో సారి అనుకున్నాను. ఎవరైనా పుణ్యాత్ములు సర్వే చేసి - ఇలా ఇబ్బందులకు అతీతులైన వారి సంఖ్యను...ఇబ్బందులు పడే వాళ్ళ సంఖ్యను - ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద ప్రజాస్వామిక దేశంలో బతుకులీడుస్తున్న జనాలకు అర్థమైన రీతిలో, అర్థమయ్యే వరకు చెబితే ఎంత బావుణ్ణు!